insan insanın hudududur

düğüm

2012-01-31T16:11:00.000-08:00

son deminde soluğu kesilen bir amatörün in-
tiharına sahne oluyor sokaklara dökülen neş'e
cinnetin serin sularına kanıyor deliler, denizler
dolusu intihar kokuyor sesinden ürken geceler
bütün imgeleriyle doldurdum ağzımı korkunun
kadınlar dökülüyor gözümden dinmeden, durmadan
şairler, ressamlar ve heykeltraşlar dokunuyor
kalbimin eksik parçasına, 'al beni de!' diye
çığlıklar kopuyor süregelen ölümlere içimden

bütün ölümlerin ötesinde kaldı onlar
hiçlikle kesiştikleri dar noktaya methiyeler
dizdiler ömürlerinden nefes çalıp
balzehir, hayat dolusu zehir damlamakta
çıktığım bu evden, sessizlik evi, suskunluk evi
pervasızca savrulan küfürlere takılıyor aklım
anlamın eril tasvirinde silikleşiyor mantık
dehlizler, dehlizlerde koşuyor o çılgınlar
ışık yok, bir kaçış arıyorlar heyhat

'ey, yüzleri
bir babakuş gölgesine
çakılmış olanlar,
üzgün adım, ileri marş!'*

*nilgün marmara - kan atlası

güncelleme

2012-01-21T12:20:00.000-08:00

zamancıklar zamanı kovalarken
yine geliyordum bu yolları
siz yoktunuz ya da vardınız dostlarım
peşi sıra geçiyordum odaları

teoman şarkıları gibiydim
oteller, yollar, yalnızlıklar
harbiden yalnızdım ama
bir zamanlar

bakınız, açılan yelkenlere
fethedilen denizlere
aşınan pabuçlarım
yeni bir şarkı söylüyor

büyük değişimlere gebe
bıraktığınız o velet şimdiye
üşümüyor yalnızlıktan ve de
göçecek o eve

(son kıta sakızlardan çıkan fallara benzedi sanırım =) )

19 ocak'ta

2012-01-20T15:33:00.001-08:00

bu sefer tepki vermeyeyim diyordum ama tutamadım kendimi yine..

hrant dink cinayetini 'bir ermeni öldürüldü de ortalık ayağa kaldırıldı' şeklinde yorumlayan tüm arkadaşlarıma sesleniyorum!

hrant dink hem gazeteci kimliğiyle, hem de ermeni kimliğiyle kısa cumhuriyet tarihimizdeki bir çok katliamın sembolü olmuştur. 90'larda sıkça gerçekleşen gazeteci ölümleri ve ermeni ve kürtlere yapılan zulümler tek bir sembolde birleştirilirse, bu hrant dink olur.

hrant dink davasında taraf devlet ve halktır. ne -sadece- silahlı bir örgütten bahsediyoruz burada, ne de tarafı olmadığımız katliamlardan. devlet en azılı şekilde bir silahlı örgüt olarak haklarımıza ve özgürlüklerimize tecavüz etmektedir. bu davayı azeri katliamı ya da türk-kürt savaşının şehitleriyle kıyaslamak teknik açıdan mantıksızlıktır.

'ermeni' adını duyunca tiksinmeyi bırakıp, tek bir kalemde sesimizi güçlendirmek için hala geç kalmış sayılmayız.

insanız, insanlığımızı korumak için her devlete ve millete karşı dimdik durdukça da insan olarak kalacağız.

saygılarımla..

2012-01-20T13:35:00.001-08:00

ulan,

herkes biloğunu kapatıyor dışarı!

gregor samsa ve çeyrek yüzyıl'a geçmiş demek

2011-12-15T08:50:00.000-08:00

bir çeyrek yüzyılı devirmek üzereyim. aynaya bakıyorum, kendime.. beyazlamaya başlamış saçlarıma ve göz çukurlarımın etrafındaki çizgilere.. tükeniyorum..

günlerdir kafamın içinde bir düşünce yankılanıyor. düşünce bütün düşüncelerimi yıkıp döküyor. bir çeperimden diğerine aksederken kah azalıyor, tam kısıldı derken, kah gürlüyor. hayat bana 'gregor samsa' diyor. 'gregor samsa! gregor samsa!' hayatımın kontrolünü elime almam gerektiğini söylüyor. iplerimi başka insanların eline kaptırmamam gerektiğini, vicdanımı kimseye kıstas sunmamam gerektiğini fısıldıyor samsa, düşüncelerime.

bir çıkış kapısı.. bir kaçış yolu.. bulmam gereken bir çözüm.. aceleye getirmeden düzenlenmesi gereken ve bir an önce uygulamaya koymam gereken bir plan..

etrafımdaki insanların, yakınımdaki dostların benden hiç beklemeyecekleri, belki de asla cesaret edemedikleri bir çare var. aslında hepsinin aklından geçen bir gerçek bu. yeni bir yol çizmek ve gerekirse geçmişi söküp atmak.

tanıyanlar az çok bilir ki radikal değişikliklerden asla kaçınmadım. algıladığım aile kavramıysa toplumdan çok farklı. toplumun dışına itilmeyi ve yalnız kalmayı göze alıyorum. hayatı ters yüz edip şekil verme gücü hepimizde var..

"biraz cesaret, perdeyi arala.."

başarı

2011-12-03T14:13:00.001-08:00

hep başarılı olmamız istenir bizden. başarmak, başarılı olmak basit hayatlarımızın başlıca amaçlarındandır. okullarımızda başarılı olmalıyızdır. iş hayatında durmadan ilerlemeli, her zaman zirveye koşmalıyızdır. bitiş çizgisine ilk ulaşan olmak için jokeyini sırtından atmaya hazır birer yarış atı olduğumuzu düşünmemiz beklenir çoğu zaman.

hayat engelli koşu, biz de kasları yırtılana kadar koşan atletlerizdir. sınavlarda başarılı olmalıyız. insanlıktan çıkana kadar gelişmeliyiz. keyif almak ve huzurlu olmak için koşamazmışız gibi hep daha ileriye, durmadan, hiç durmadan..

başarılı bir fert olmalıyız. başarılı bir çalışan. başarısızlara yer yoktur. kaybedenler, dışlanmışlar, ucubeler en alt tabakayı oluştururlar. insan olmak, birey olmak ve ortalama bir hayata sahip olmak hiçkimseyi değerli kılmamaktadır. başarı bizleri saygın kılar. başarılarımız sadece bizim değil, parçası olduğumuz toplulukların da gurur kaynağıdır. karın doyurmasa da övünmek insanoğlu için başlı başına bir erektir.

bir hayat düşünün istiyorum. mecbur olduğunuz için değil, kendinize yetebildiğiniz için yaşadığınız bir hayat olsun. başarı belgelerinin, yüksek maaşların ve sınavların olmadığı tertemiz bir ömür. karnınızı doyurabildiğiniz ve bundan fazlasına ihtiyaç duymadığınız ortalama bir hayatınız olsun. aileniz, patronlarınız, aileniz sizden hep daha fazlasını istemesin. gözlerinizi açmanızdan kapamanıza kadar geçen sürede kendinize birkaç saati çok görmediğiniz bir gün. gereksiz dialogların olmadığı, on dakika susarak oturabildiğiniz güzel bir gün.

27 kasım 2011

kırmızı elmalar

2011-11-07T15:38:00.000-08:00

kırmızı elmalar
çığlıklarım kabuğumdan taşıyor
sokağa dökülen çaresizliğim çekirdeğimde

kırmızı elmalar
korkularımı taşıyın yüz çevirip
utançtan kahramanlık destanı yazan
çocukluğun kırılgan doğasına

kırmızı elmalar
gözümü kapadığım her anı
işkenceye çeviren o soğukluğu
bir yalanla silin içimden
işkence, soğuk, yalan
gözümü kapadığım her an

kırmızı elmalar
kendini orman sanan fidanın yanılgısındayım

2011-11-06T04:42:00.000-08:00

kırmızı elmalar

sigara

2011-10-29T16:10:00.000-07:00

içtiğim sigara adının geçmiş zamanı.*

*bu bir reklam değildir.

jamais vu - vol 2

2011-10-25T12:47:00.000-07:00

jamias vu yakında türkiye'den estantanelerle karşınızda..

kalem alıştırması - x

2011-10-13T14:26:00.000-07:00

bir yerde karşılaşırız

yüzün kızarır

ellerim kaktüse dokunur

"merhaba"

tanıma beni, unut

bir gün karşıma çıkacaksın

artık adını düşündüğümde

kelebekler uçmayı bırakacak

"merhaba"

tanışıyor muyduk? unuttum

bir vakitte, bir koridorda

gözlerini şaşkınlık kesecek

aşkımız bir savaştı

"hoşçakal"

tanıştırılmadık, unuttu

adı suşila olan bir kadının şarkısı nasıl bu kadar güzel olabilir?

2011-10-09T07:08:00.000-07:00

böyle havalarda balkonumuz olmadığı için üzülüyorum. binlerce yağmur yazısından biri bu da. binaların arasına gömülüp gri gökyüzünü görememek beni üzüyor. ıslanıp alacalı kurşuniye bürünmüş bu beton zemin.. bir kaç da ağaç ve sarmaşık var arkadaki binanın bahçesinden.. müziğe hafifçe karışan yağmur sesi, santur tınılarına karışıyor. siz de burada olsaydınız da gerçeği ironisiyle böylesine çarpıtan hayale tanık olsaydınız.

çocuk

2011-09-16T04:14:00.000-07:00

kelebekler ölürken seni özlüyorum

aklımı kurcalıyorsun böyle zamanlarda

ilk aşkın acısı zormuş

ve unutulmayacak gibi

derler ki 'zaman her derde deva'

'kalbi olan insanlar delidir' bir önerme

bitiyor işte gün de gece

adını sordular dün, çocuk, dedim

16 eylül 2011 - 01:20

gözlerim

2011-09-09T07:20:00.000-07:00

gözlerim hastalanıyor. ışıktan, güneşten yanıyor. o pencereden içime ışık sızdıkça kavruluyorum. içten içe.

gözlerimi karartıp sevesim geliyor. karanlık bomboş. bir yıldız parlasa milyonlarca ışık yılı uzaktan, canım yanıyor.

gözlerim kuru. içim tufan.

yol

2011-08-25T14:13:00.000-07:00

bir yol arıyorum
günlerce ve uzun geceler
ayağımın altında gitsin diye

dağda patika, nehrin yatağı
portakal ağacının gölgesi
güneş içimi kavursun diye

güneşin dik açılarla hiç düşmediği bir dünyadan çıkıyorum. zoraki umudum itekliyor arkamdan. gün dönüyor, ardından yeni bir gün başlıyor öncekinin aynı. berduşluk gülleri soluyor, mahmuzumu kaybediyorum. bir yol tutturuyorum, bir hana çıkar mı bilmeden. tırnaklarım hala kanıyor, savaşçıyım. savaşçı, iyi veya çok savaşan, savaşkan, cengaver. güneş ufuktan gözlerimi yakıyor, birazdan tepeme dikilecek. yarın daha zor gelecek. zorlaştıkça hayat kolaylaşacak. kök salma mevsimi geliyor. mevsim hayat.

kutupta bir vadi. kör beyazlık, beyaz geceler. açlıktan daha kötüsü varsa, açlık. ölüm gibi kesiyor soluğumu rüzgar. uyku yasak, uykusuzluk işkence. işkence, aşırı gerginlik, sıkıntılı durum, azap. kara bulanmış bir adam, buz kesilmiş bir adamdır. buz, bütün yoksunlukların en ironiği. kesici, yakıcı, ıslak bu soğuk. soğuğun adı yalnızlık.

pembe bulutların uğradığı bir çölde dolanıyorum. bir vaha, belki serap bulsam. tepeler, tepecikler, taneler, tozlar.. toz, çok küçük parçacıklara bölünmüş olan herhangi bir madde. kumdan dünya. un ufak olmuş bütün kalpler. ayaklarımın altında eziliyor, ayaklarımı gömüyor ve içine çekiyor beni bu mezarlık. mezarlık sevda.

dağın yamacındaki geçitten geçiyorum. geçit, geçmeye yarayan yer. sonra dağın kör gözü, oyuk. oyuk, oyulmuş, içi boş ve çukur olan yer. ayaklarım yaralanıyor. ardımda kırmızı izler bırakıyorumdur. elimdeki asa rehberim; tak, tak sesler. gözlerimde şekiller canlanıyor; gölgeler, canarvarlar, korkular, bin türlü mahluk. kulaklarım ayazı duyuyor, bir de tak, tak.. dünyamın merkezine iniyorum, bilincimin derinliklerine. derinlik, bir şeyin dip tarafının yüzeye, ağza olan uzaklığı. uzaklaşıyorum gitgide. uzaklaştıkça yaklaşıyorum. gözlerim karıncalanıyor. yolculuğumun sonu. sonun adı umut.

dostlar

2011-08-17T09:15:00.000-07:00

sevinçlerimiz bize has
her biri tekil, özel
zorluyoruz kendimizi

bakışlarımız ayrı güzellikte
kalbimiz parlıyor renk renk
susuyoruz, konuşuyoruz

bizi birleştiren ne peki
ben'leri biz yapan
nasıl anlıyoruz dilimizi

deliliğe komşu sona varışlar
bitmeyen bitişler yaşadıklarımız
susmayan ağıtlar kulaklarımızda

biz böyle yaşıyoruz acımızı
beynimizi çürütene dek
aynı feryadı haykırıyoruz

bir omuz aradığımız
biz
omuz

not: dostum tijen'e gitsin.. ophelia'ma..

nasıl oluyor

2011-08-01T14:58:00.000-07:00

nasıl oluyor

adın bana dönüyor

dünyayı dolaşıp

kırmızı bir sayfa

sökülüyor çığlıklarımdan

aşkengiz duraksamalar

dokunuyor geceye

dudaklarımı ısırıyorum

bakışım tasvirsiz kuyuya dökülüyor

nasıl oluyor

o yara aynı sesle kapanıyor

masal mağarası gibi

gizsiz bir söz

adın

gelip beni buluyor

bir.ağustos.ikibinonbir

not:

(nasıl oluyor

adın bana dönüyor

dünyayı dolaşıp

kırmızı bir sayfa

sökülüyor çığlıklarımdan

aşkengiz duraksamalar

dokunuyor geceye

dudaklarımı ısırıyorum

bakışım tasvirsiz kuyuya dökülüyor

nasıl oluyor

o yara aynı sesle kapanıyor

masal mağarası gibi

gizsiz bir söz

adın

gelip beni buluyor)

geri sayım

2011-07-26T07:25:00.000-07:00

biliyorum çok zaman geçti
son noktayı koyalı bloga
hayat karmaşası
tembelin bahanesi olsun

çalışıyorum, koşturuyorum..
kafam allak bullak
zeval vermezinden bir akıntı
düzene sokuyorum borçları

bir gün sana döndüğümde yazı
eskisi gibi olmayacak bir daha
küçüklerimin gözlerinden
büyüklerimin nanaklarından

muah!

özel nottur:

bana şans dileyinz..

dead boy in memories

2011-07-12T14:20:00.000-07:00

2011-07-12T14:19:00.000-07:00

oluyor işte
geçmiş elimi tutup bugüne dokunuyor
insanlar sövüyor arkamdan
gözlerim yine asi, hep asi

insan insanın hudududur

2011-06-30T01:37:00.000-07:00

az önce bir şey oldu. bir şeyi farkettim..

'homo homini lupus'a karşı 'insan insanın hudududur' dememin sebebini anladım sanırım. evet, kendimi anladım. bir tür öngörüymüş demek ki, bir tür bilinçaltı .

'insan insanın kurdu', evet, katılıyorum. ama bunda ziyan yok. kabullenmemiz gereken bir gerçek sadece. burada kıl payı bize düşen duracağımız yeri bilmek. o zaman kurtlar kuzu oluyor. kime ne kadar mesafeli olmamız gerektiğini iyi belirleyelim yeter..

aranıyor

2011-06-29T15:03:00.000-07:00

arkadaşlar!

siyah ve dişi yavru bir kedi sahiplenmek istiyorum. varsa tanıdığınız haberim olsun..

sevgiler..

kalem alıştırması

2011-06-27T04:52:00.000-07:00

kaybolduk ellerimizde bir tutam bizle
çocukluğumun bütün imgelerini yırttım
kirli ve hisliydiler ıslak uykularda
gömdüm, böldüm, unuttum

uyaksız bir raslantıysa geçmiş
heceleri sevelim, sayalım
uyak ağızda kalan tütün tadı
geçmişi serbest bırakalım

adını hiç sormadın, adını sildin
bir mısra hatırlıyorum, yarım şiir
bilseydin, söylerdin belki
künyesi kırık şair

kaçımı bozulmuş kurtuluş
anlamsız sözcüklerle donanmış
öylece gelirse özgürlük
gider öylece bir güz sabahı

2011-06-27T04:51:00.000-07:00

herhangi bir günü saklıyorum senden

düşün ki aşıktım o gün sana

kandığım yalanlar

2011-06-27T01:28:00.000-07:00

pandora cancağızım bir mim paslamış. konusu şöyle:

"küçükken sizlere uyarı, korkutma veya batıl inançlar nedeni ile söylenen, ama siz o afacan çocuk aklınızla söylenenleri gözünüzde çok alakasız bir şekilde canlandırdığınız, korktuğunuz, fakat büyüyünce “lennn, nasıl da yediler beni bununla küçükken” dediğiniz bir şeyler var mı? varsa bunlar nelerdir?"

şimdi efendim, pasladığı son kişi olmama içerlemekle birlikte daha fazla gecikmeden mimin gereğini yerine getireyim istiyorum. kandığım yalanların bir kısmı şöyledir:

ben küçükken, minicikken annem uyuturdu beni. uyurken de masallardan tutun da süre ve ayetlere kadar bir sürü şey anlatırdı. anlattığı bazı masallar bizim aileydi, bazıları da dini masallardı. işte ben bunlara inanmıştım. 'allah var.' dedi, ben inandım. 'melekler kanatlarını açıp korur.' dedi, ben inandım. hatta o melekleri görmek için de çok kastım olmadı. şimdi anlıyorum ki hiçbiri yokmuş.

tırnak kesmeyle ilgili hurafeleri pandora ve miskin gibi ben de dinledim. yok, neymiş tırnağı gazeteye kesmek gerekirmiş ve çöpe atmalıymış. yoksa dağılan tırnaklarımızı kirpiklerimizle toplayacakmışız ahirette. sonracığıma tırnağı düz sırayla kesmemek daha iyiymiş. sünnetmiş. hikayesi de gayet faşizandı: birgün peygamber tırnaklarını keserken bir hristiyan çocuk gelir ve der ki "aa.. benim babam da tırnaklarını böyle kesiyor.." peygamber buna içerler: "ulan gavur! senin baban da böyle kesiyorsa, ben, koskoca allah'ın koskoca elçisi de mi onun gibi keseceğim.." bu tırnakla ne alıp veremediği var müslümanların anlamadım. arapların pis olmasıyla alakası olsa gerek. .

bir de kara kedi görünce saçımızı tutardık. ta ki bir kuş görene kadar. kedi ve kuş; tez-anti tez.. birkaç ay içinde siyah bir kedi edinmeyi planlıyorum şimdi.. =)

birisi mezun oldu

2011-06-21T13:13:00.000-07:00

2011-06-16T04:30:00.000-07:00

canım çook sıkılıyor ey ahali.. (len! bak iki harfle yazdım. hoşuna gitti mi sıpa?) bacaklarım kasıldı oturmaktan. hava da bozdu.. dünki şansım dötümde patladı.

dün? ne mi oldu? hemen anlatıyım.. =)

önce sabah gittiğim iş görüşmem çok iyi geçti. işi aldım. daha kep atmadan işim oldu. gittiğim ilk iş görüşmesinde işe alındım. çok heyecanlıyım. =)

sonra kpds açıklanmış. o berbat geçen sınavdan 82,5 almışım. hala inanamıyorum. bir de ales'e girebileymişim kim tutardı ki beni..

bugün de kumkapı'ya gideceğiz sınıftakilerle. gel gör ki hava bozdu, bozmadı bok gibi oldu. gömlek ve yelekle donacak popişim, buz kesecek.. giderken bir hırka falan mı alsam cevahir'den acaba. çok kötü oldu bu.. cumartesi de kep atarken yapmur yağarsa o kep gerçek anlamda işe yaramış olacak.. =)

bir yerden veren rabbim bir yerden alıyor işte. rakımıza azık olacak bu gece yağmur.

öyle işte. böyle gereksiz bir yazı da girdim. heyecanımı ve can sıkıntımı aynı anda sizlerle paylaştım ya.. yağmurda sıçana dönsem de gam yemem gayrı.. ;)

2011-06-14T02:13:00.000-07:00

günlerdir öyle tartışmalar yapılıyor ki.. gazeteler, televizyonlar, dost sohbetleri, facebook yorumları.. günlerdir öyle tartışmalar yapılıyor ki düşünüyorum. demokrasi deniyor. demokrasi diyorlar. demokrasi diyoruz. işte demokrasi. koyun sürüsü diyoruz; koyun, sürü, yobaz, cahil, eğitimsiz.. 'biz kimiz ki..' demeyeceğim. biz yazan ve düşünen insanlarız. bizler okuyoruz, izliyoruz. izlerken görüyoruz, istemli olarak. tanımımız bu olabilir. bizi ayıran gözümüzü boyamanın zor olması. özgür ve özgün düşünen bir azınlığız bu eğitimli grubun içinde belki. azınlığın içindeki azınlığız. birey olmamızı sağlayan her özelliğimize indikçe azınlık konumuna sokulabiliriz. öteki olabiliriz. birey olmanın başdöndürücülüğüne kapılabiliriz. kapılmayalım. ortak noktalarımızı bularak bir arada kalabileceğiz çünkü. neden bir arada yaşamak bu kadar önemli? milyarlarca insanın başka çaresi yok mu yani? hayır, yok. bu da başka bir yazının konusu olabilir.

demokrat geçinen ben facebookta küfürler edip kovdum akp destekçisi insanları. insanlar diyorum, arkadaşlarım demiyorum. arkadaşlarımı düşüncelerine göre seçme hakkım var nasıl olsa. gelen yorumlardan birisi şöyle:

" ben de AKP'yi sevmiyorum biliyorsun ama bu yaptığın toplumsal kutuplaşmayı arttırmıyor mu sence?"

evet artırıyor. artırmalı. artırsa keşke. neyden ve neden korkuyoruz bu kadar? neden her muhalefet bizi iç savaş ortamına taşısın? demokrasi diye diye cami kapatanlar, bebekleri öldürenler şimdi kendi demokrasi anlayışlarından çekmiyor mu? ece temelkuran'ın söylediği gibi mazluma ne oldu da böyle zalim oldu? cevabı içinde ece hanım. evrensel ilke kendini gösterdi; sağ kalma mücadelesi. çoğunluğun tiranlığı demokrası.. gerçek demokrasiyi şimdi yaşıyoruz ve hiçbirimiz demokrasiyi sevmiyoruz. kemalist rejimi mumla arıyoruz, alışmıştık ona. o da başarısızlığını çekiyor. orduyu beslemesinin ceremesi değil midir bu? ordu, eğitimsiz halkın tepesine binsin.. şimdi o eğitimsiz halk ordunun tepesine biniyor. iyi mi oluyor? bilmiyorum. olan şey hoşuma gitmiyor. bu halk hoşuma gitmiyor. bu din hoşuma gitmiyor. islamlaşmak hoşuma gitmiyor. ılımlı olup orta yolu bulmaya çalışmanın zamanı değil artık.

şimdi, tam da buradan ilan ediyorum ki artık ılımlı olmayacağım, öyle değilim.

ben ateistim.

ben eşcinselim.

ben işsizim.

ben ezilenim.

ben özgürlükçüyüm.

'ben'lere karşı olan herkesin karşısındayım. 'biz'in içinde 'ben' olamayan kimseye kabulüm yok.

hayal (kalem atıştırmaları)

2011-06-10T05:39:00.000-07:00

hayalle başladı hepsi

bildiğiniz o kurmaca

sizinkinden farkı yoktu

boşluğu dolduran boşluk

hayal haritadır gerçeğe

altyapıdır büyük şehirlere

bir ok atarsın ileriye

vurursa hayal, ıskaysa hayal

2011-06-09T06:36:00.001-07:00

merhaba,

ben kusur. insanımı arıyorum..

dakika 1, gol 1

2011-06-03T01:03:00.000-07:00

bodoslama dalıyorum: kafam darmadağınık, bok gibiyim. birkaç gündür kafamın içini toparlamaya çalışıyorum. okul bitti, mezuniyet.. şimdi iş kaldı elimde bir tek. karın tokluğuna çalıştığım köleliğim.. abartmıyorum, gerçekten öyle. kafamı dağıtan da bu durumun canımı sıkmaya başlaması. anlatacağım..

yaptığımı iş dolayısıyla 7/24 ulaşılıyor olmamız gerekiyor. öyle diyor müdürüm. aradıklarında ulaşmaları gerekiyormuş. üstüne saat kaç olursa olsun o işi halletmem de gerekiyor. dahası nerede olursam olayım.. sınvalarımın bittiği gün ofise uğramam gerekti yarım saatliğine. müdürüm e. bey:

e. bey: artık bitti değil mi? sınavın yok başka?

heyecanla onayladım. zaten ofisten çıkıp sınıftan arkadaşıma gidip çekecektik biraz, kutlama.. ofisten çıkmadan e. bey tekrar etti:

e. bey: sizlerin 7/24 ulaşılabiliyor olmanız gerekiyor. ozan, bazen sana ulaşılmıyor. sınavlarınla ilgilidir belki. bilemiyorum..

ben: e sınavdayken açamıyorum e. bey. onun dışında ulaşılıyorum, dedim. ama 2 saat sonrasında beni pişman edeceğini elbette bilemezdim. kafam uçmuş iyiden, istanbul'un en iyi kafasındayım, öyle böyle değil.. yanımdakiler de bir muhabbet, enteresanlar. alışmaya çalışıyorum.. telefon çaldı. mutfağa gittim, sessizliğe..

e. bey: eve vardın mı ozan? kiosk işinde ne durumdayız?

ben: o işle o. ilgileniyordu, e. bey. benim bir bilgim yok.

e. bey: net bir sayıya ihtiyacım var. iptal edilmeden önce sen ilgilenmiyor muydun?

ben: tamam ama sınavlarım vardı. o. ilgileniyordu kiosk işiyle. ben bir çalışma yapmadım. o.'la konuşup döneyim size.

e. bey: hadi bakalım..

o.'u aradım. çok yoğun olduğunu ve bir çalışma yapmadığını söyledi. halbuki bir kaç kere arayıp detay sormuş, güncelleme yapmıştı. neyse.. e. bey'e geri döndüm:

ben: o. bir çalışma yapmamış e. bey. elimizde bir sayı yok yani.

e. bey: internete girebiliyor musun? ilan çıkman gerekiyor o zaman.

ben: dışardayım ben e. bey..

buradan sonra ve hatta olumsuz yanıtlarımda e. bey'in sesindeki hayalkırıklığı ve beklenti o kafada beni iyiden iyiye gerdi. 20 yıllık öğrencilik hayatımda hiçbir öğretmenimden bu kadar çekinmemiştim. sesim çatladı, yutkundum. bu telefon görüşmesinden sonra ağzıma sıçıldı tabi. ne kafamı toparlayabildim, ne de azıcık olsun rahatlamayı başardım. bunun garipliğini de gece ayılmaya başlarken farkettim =)

ertesi sabah işe 5-10 dakika kadar geciktim. erken gitmem gerekiyordu ama gidemedim. metrodan çıkıp ceylan hotel'in girişini ararken o. aradı.

o.: neredesin ozan? çocuklar gelmiş, maymun gibi ortalıkta dolanıyorlar. ne yapacaklarını bilmiyorlar. beni arıyorlar..

ben: metrodaydım çıktım şimdi. farkındayım. varmak üzereyim.

o.: ara çocukları, konuş..

ben: arıyorumm..

hayret doğrusu, bana emir mi veriyorsun? azarlıyor musun? neler oluyor.. :S

gün içinde de arayıp işin nasıl gittiğini sordu o.: bir aksilik var mıymış? çocuklar iyi çalışıyor muymuş? falanmış. filanmış.. şimdi, beni arayıp bunları soracak kişi o. mudur? benimle aynı işi yapan çalışma arkadaşım? e. bey mi aratıyor acaba? neden kendisi aramıyor ki? benim haberim olmadan o. terfi mi aldı? aralarında bir düzen kurdular da oturtmaya mı çalışıyorlar yani? efendim, böyle paranoyaklık yapmıyorum. e. bey ve o. eski arkadaşlar. birbirlerini işten önce de tanıyorlar, muhabbetleri var.

rahatsız olduğum nokta şu: iyi niyetim mi kullanılıyor? susuyor ve gülüyorum diye hiçbir şeyin farkında olmadığımı mı sanıyorlar yani? benim adım ozan kayra. salak değilim. mal değilim. gözümden de kolay kolay hiçbir şey kaçmaz. umursamam. susarım. karşımdaki sınırını şaşırırsa da haddini ve hududunu bildiririm.

sıra geldi özanaliz kısmına: sanırım okul kapanınca hırçınlık alanımı nereye koyacağımı şaşırdım. bunu işe adapte etmem gerekiyor =) çünkü okulda sakinliğimle olduğum kadar dişliliğimle de tanınırım. hatta hocalar arasında daha çok dişliliğimle tanınırım. işyerinde de ne kadar sakin olduğuma şaşırıyor insanlar. bunun kullanıldığını hissediyorum, rahatsızım.

sonuç olarak bugün e. bey'le konuşacağım. aynen böyle anlatacağım. olmadı patronla konuşacağım, a. bey'le. bakalım ne olacak. en kötü ihtimal kendimi kaybeder biraz sert konuşur, çantamı alıp çıkarım. bir kaç ay aç dolaşır, sonra daha iyi bir iş bulur çalışırım. ama böyle olmaz..

hatıra

2011-05-26T01:21:00.000-07:00

ben seni hatırlamak için sevdim
böyle manalar yüklemeye
nefesimi tıkamaya verdim gönlümü

unuttuğumda güller açacak
gözlerimde yıldızlar parlayacak
kalbim belki tekrar atacak

hayat

2011-05-25T13:20:00.000-07:00

hayat büyük bir anlatım bozukluğu yapmış, her lafı götünden anlamıştır belki. olsun. yanlışlarıyla da şekillendirmiş olabilir yolumu, ne çıkar. yaşıyor muyum? eh.. akmasa da damlıyor hayat.. gerisi teferruat..

gün

2011-05-23T01:32:00.000-07:00

bugünü bir gün olarak say. hiçbir metaforla boğma. gün, gündür. bugünü bir gün olarak say ve yaşa..

"your love is beautiful and cruel at the same time"

2011-04-07T13:51:00.000-07:00

yine bu illete tutuluyorum. bir çaresizlik anında elim kalem arıyor, klavyeye kayıyor. eski sevgiliye olan özlem ve tiksinti. bakıp bakıp bir tebessüm, bir de ağzın yaptığı tam tersi hareket; tiksinti. oluyor işte böyle. olmaz deme kardeş, oluyor işte böyle. bilen bilir, sen böyle sokak kedisi kıvamında paçalarına dolanmak isterken o köpek gibi dilini sarkıtmıştır yeni sahibine. hiç sahip olamadığım bir tat bu. 'sahiplik' yabancısı olduğum bir duygu. kamuya arz etmiştir kendini bedenlerim, malımın da kıymeti yok.

akıl verme, acıma.. bırak da paralayayım kendimi bu gece. seninle birlikte senden sonra da kaybettiğim bütün ihtimallerime ve bütün sevgilerime üzüleyim. ağlamak zor artık, öylece oturayım boynum bükük ellerimi önümde kavuşturarak. öyle bir ezikleyeyim işte. ezileyim kendi rehavetimin altında.

onun hayatını neden kıskanıyorum bu kadar? benim de dostlarım var. üstelik geleceğim onunkinden çok daha parlak. zekam daha sivri. eksik olan şey, taa o zaman içimde eksilen şey sanırım. şey.. o da üç harfli. üç harflilerden korkuyoruz demek ki.. şak diye onu görmekten, kaş'ının kıvrımından, falanından ve filanından..

verdiğim sözler nereye gitti acaba? kendime verdiğim o sözlere ne oldu be kızancık? aşkla ilgili ve aşkın hezeyanlarıyla ilgili yazmamak vs. hiç! oldum ben, oldum. zamanım geldi. yalnız yaşayacağımı biliyorum, aslında yalnız öleceğime eminim ama aradaki zamanı yalnız yaşamasam da olurdu be hacı.

of.. kafam dağıldı.. geçti sanki, ha? hindi zahra ne güzel söylüyor. hüzünlenmeme izin vermeden öyle bir kıvama sokuyor ki. müzikalite denen o iç içe geçmiş tat yükseliyor. kendimi durduramıyorum. dinliyorum ve dinliyorum ve dinliyorum. hepiniz dinleyin. çok tavsiye ediyorum. az değil. hindi zahra. fransız olduğu için 'indi zağa' diye de okunuyor. böyle diyince koydu yine.. fransızca'daki 'h' sesi gibiyim resmen.. gereksiz, seslenilmeyen, yokluğu-varlığı bir..

ve hepinizi öpüyorum..

muah!

*başlık hindi zahra'nın 'at the same time' isimli şarkısından çalıntıdır.

dönmek var, ölmek yok

2011-04-05T13:22:00.000-07:00

beni tanıyanınız var mı? tanımayanınız mı demeliydim yoksa? günah keçisi ben, hani göt oluşlarınızı üzerine yıktığınız eleman. hani yetemediğiniz, ya da dili sivri olup da kalbinizi kıran. hah. evet işte o benim.. bugün yine kulağım çınladı. sakalımı sıvazlayıp geldim, gördüm, abbas yolcu. olmuş bak bu sefer cano. tam onikiden vurdun, o niki'den de vurmuş olabilirsin. nasılsa semerin bir faydası olmuyor. doğru söyleyen keçiyi pastırma mı yaparlar, kavurma mı? uyumak için koyun sayan kurt uyuyabilir mi? babam nasıl böyle pasta yapabiliyor? bu kadar boynuz bileylemek yeter. şimdi bodoslama dalış yapalım okyanusa!

sevgili abdurrahman çelebi,

arabeskin modası sen çocukken geçti. o dönemlerini atlatamadığın için olsa gerek fantazi müzik ve ardından elektronik gitar soloları atılan pop müziğin revaçta olduğunu göremiyorsun. oysa ki müslüm baba kendini arabanın önüne bağlatıp süt içmeye başlayalı epey vakit geçti. sap olduğun balta ya taşa denk geliyor ya da fazla derine saplanıyor ki çıkartamıyorsun. o da sapı tutan mühendislik harikasının lütfu.

uyuyan güzel rüyasında pamuk prensesin üvey annesini gördü diye onu öpen kurbağaları prens sanıp arkalarından kuyuya atlamışsa kabahat kimde? kimden ötürü, de bana. sezar'ın hakkı sezar'da kalsın. isa'nın takipçisi daha çok. n'apsın sezar'ın üç kuruşluk hakkını.. sen koca imparatorluk yönet; devlete, hukuka onca katkısı olsun devletinin, sonra bir düşperest gelsin, herkes ondan yana olsun. fukara edebiyatı anacım, bizim millet acımayı seviyor işte..

demem o ki ağlama değmez hayat üç kuruşluk masallarına.

dur bakayım, nasıl bitiyordu o..

naşş!! (iki kere ünlem)

Kitaplar da kitabevleri de bizimdir

2011-02-17T07:29:00.001-08:00

Metis bu yil, "Irkcilik, Ayrimcilik ve Nefret Suclari" temalarini ele alan bir ajanda yayinladi. Ajandanin satisi ilk once, "tum faaliyetlerini ulu onderimiz Mustafa Kemal Ataturk'un cizdigi ilke ve dusunceler dogrultusunda yurutmekte" oldugunu aciklayan bir bildiriyle, Nezih Kitabevi tarafindan yasaklandi. Gazetelerde ve internet sitelerinde ajandaya karsi haksiz bir teshir ve ardindan linc kampanyasi baslatildi. Son olarak da HEPAR isimli bir Nazi partisinin uyeleri, grup halinde kitabevlerini basip, ajandanin satisini durdurmalari konusunda tehdit etmeye basladi (https://www.facebook.com/video/video.php?v=110524145689705&comments).
Kitabevleri yetkililerini tehdit eden HEPAR uyeleri kendi cektikleri videolarda "Kimin ekmegini yiyorsunuz?", "Bu PKK yandaslarinin ajandasidir", "Turk milletine hakaret ediyorsunuz", "Bunlari kaldirmazsaniz baska yollara basvuracagiz" gibi, kendi irkci ideolojilerine uygun cumleler sarf ediyorlar. Her zaman oldugu gibi yine tek bildikleri yontemi, tehdit, hakaret ve siddeti kullaniyorlar.
Biz bu zihniyeti taniyoruz. Dusuncelerini aciklayan Orhan Pamuk'un kitaplarini toplattirip yakan kaymakamin zihniyetidir bu. Iktidara geldiklerinde ilk isleri, Almanya'nin meydanlarinda kitap yakmak olanlarin zihniyetidir. 12 Eylul'de milyonlarca kitabi toplatan, yazar ve yayinciyi hapse atanlarin zihniyetidir.
Karalama kampanyasinin kaynagi da zaten bu zihniyet sahiplerinin kimler oldugunu gayet acik ozetliyor:
Yahoo gruplarinda kampanyayi baslatanlar "1966 yilinda Kara Harp Okulu ve Muadili Okullardan Mezun Subaylar" grubu. Saldirilarin merkezinde basinda eski bir askerin bulundugu ve uyeleri icin tek tip giysiler tasarlayan HEPAR adli Nazi orgutu var. Bu orgutun bayragi ve amblemini Nazilerinkiyle karsilastiran herkes benzerligi hemen gorecektir. Propaganda yazilari da jurnal ve karalama merkezi ODA TV'den yayiliyor.

***

DurDe Girisimi olarak, Turkiye Yayincilar Birligi'ni, uyeleri olan Metis Yayinevi'ni savunmaya davet ediyoruz. Birligin resmi sitesinde, amaclar bolumunde yer alan (ve sonuna kadar katildigimiz) "Dusunce ve kanaatlerin soz, yazi, resim ve baska yollarla aciklama ve yayimlama ozgurlugunun onundeki engellerin kaldirilmasina calismak" ilkesinin gereklerini kendilerine hatirlatiyoruz.
DurDe Girisimi olarak, butun demokrasi dostlarini, dusunce ve ifade ozgurlugu dusmanlarinin bu cirkin saldirilarina direnmeye davet ediyoruz.
Metis Yayinevi ve saldiriya ugrayan kitapevleriyle dayanismak icin, butun dusunce ozgurlugu savunucularini;
19 Subat, Cumartesi, Saat 15.00'da Istiklal Caddesi'nde "Irkciliga, Ayrimciliga ve Nefret Suclarina Karsi Ajanda"yi sokakta satmaya cagiriyoruz.

Onlar kitaplari yirtar, biz okuruz.
Onlar kitaplari yakar, biz yazariz.
Onlar kitaplara saldirir, biz savunuruz.
Kitaplar ve kitapcilar bizimdir. Bir avuc irkcinin degil.

Irkciliga ve Milliyetcilige DurDe Girisimi
www.durde.org
16 Subat 2011

***

Baska neler yapabilirsiniz?

1. Turkiye Yayincilar Birligi'ne ulasip, 300 uyesinden biri olan Metis'i savunmalari hakkinda fikirlerinizi iletebilirsiniz.
Tel: +90 212 512 5602
Faks: +90 212 511 7794
Websitesi: www.turkyaybir.org.tr
E-mail: info@turkyaybir.org.tr
2. Saldiriya ugrayan Kabalci ve Istiklal kitabevlerine gidip "Irkciliga, Ayrimciliga ve Nefret Suclarina Karsi Ajanda" almak istediginizi ve dayanisma icinde oldugunuzu soyleyebilirsiniz.
3. Yoneticisi veya uyesi bulundugunuz site, blog, sayfa ve mail gruplarinda duyurumuzu yayginlastirip, insanlari kitaplari savunmaya cagirabilirsiniz.
4. 19 Subat, saat 15.00'da bizimle birlikte "Irkciliga, Ayrimciliga ve Nefret Suclarina Karsi Ajanda"nin dayanisma satisina gelebilirsiniz. Bunun icin saat 14.30'da Karakedi Kultur Merkezi'nde bulusuyoruz. Adres: Istiklal Caddesi, Bekar Sokak, 16/2, Beyoglu - Istanbul.

bu blog kendini imha etmiştir

2011-02-02T10:30:00.000-08:00

bir önceki yazımda dostlara, arkadaşlara teşekkür ettim bugüne kadar yanımda oldukları için. bugünden sonra da yola yalnız devam etme kararı aldım. hayatımdaki herkesin gittiği, sıfır kilometre bir yol istiyorum bundan böyle. nilgün'ün 'savrulan beden'de dediği gibi "dost, ana baba ve hiçbir umudu düşünmeden / kesmeliyim soluğunu doğmuş olmanın." öyle değil. ölmek istediğim yok. hiçbir şeyi düşünmeden, hiç kimse için kaygılanmadan yaşamak istiyorum. bu hayatta kim umursuyor beni bilmiyorum. umursanmanın ne faydası varsa bana sormayın onu da. sürekli kuran okuyup öleceği zaman için kıçını yırtan bir anne ve aciz bir babanın yükünü istemiyorum. öldüğüm zaman her şey bitecek. bunların hiçbir anlamı kalmayacak. sona yaklaşırken yerimde debelenmek, debelendikçe de dibe gitmek istemiyorum. hiçbirinizin beni anlamasını beklediğim için yazmıyorum. buraya kadar okuduysanız kapatın hatta sayfayı. gelmeseniz de olur buraya, okumasanız da. şu an sadece yazmak istiyorum. bağıra bağıra küfür edeceğime komşuların duyacağı şekilde, buraya yazayım diyorum, yazıyorum.

muhtemelen bundan sonra uzunca bir süre yazmayacağım. insanlar çok yorucu. msn'e girmeyi de düşünmüyorum pek. facebook? oyunlarımı oynarım, dokunmam başka bir şeye. telefonlara çıkacağımı da sanmıyorum uzunca bir süre. (arayın, sorun diye yazmıyorum. öldüm sanmayın, bilin dostlar.) zaten deliliğin eşiğinde bale yapıyorum, ayağım kayar düşerim belki..

buralardan gideceğim günün hayalini kuruyorum. inanmasam da bir gün gidebilirim belki diye dişimi sıkıyorum. gitmeye bir yerden başlamak gerek artık. son bir mesajla bitireyim cem'den:

"gitmek yenilmek değil
kazanmak da
gitmek, gitmektir işte
hepsi bu"

"seni sevecek yerlerim ağrıyor bugün"

2011-02-01T09:25:00.000-08:00

bugün hayatımdaki önemli günlerden birinin bilmem kaçıncı yıl dönümü. çok içli bir yazı yayınlamak istiyordum. yıllar önce ne hissetmişim diyerek eski bloguma gittim, eski yazıları didikledim. güldüm. ne sikko içeriklermiş. ne haldeymişim. okurken 'zavallı' deyip geçtim ben de kendime. muhtemelen çoğu kişi de öyle yapmıştı o zamanlar. neyse ki o zamanlar bahsettiğim eksik yanlarımı doldurdum az buçuk, evrildim, değiştim, falan oldum, filan oldum.

ilerleyen saatlerde nasıl bir duygusala bağlarım bilmiyorum. hazır kafam yerindeyken söylemem gereken çok önemli birkaç şey var..

hayatımın en dip günlerinde yanımda olup beyin mıncıklaması geçirttiğim tüm dostlarıma sonsuz teşekkürler ediyorum. iyi ki oldunuz, iyi ki varsınız. birçoğu burayı okuyamayacak. bu yolda kaybettiğim insanlar da oldu, kazandıklarım da. arşivlere geçsin diye aklıma gelen birkaçını sıralamak istiyorum aşağıda:

karoshi - sen olmasaydın halim nice olmuştu ey kadın. kolla beni..

omegan - empati yaparak seni dinlerken birbirimize akıl vermemiz iyi oldu, güzel oldu. iyi bir arkadaş kazandım.

gaia - hep bizim başımıza geliyor, evet! =)

feanor - sağol.

pippi - biliyorum daraldın o dönem benden ama napıyım..

lethe - sen de daraldın ama sabırlıydın..

saratwati - o kafayla sen bile dinledin. biliyorum sen de sıkıldın..

sam - dinleyeceksin tabi lan!

kaypak didem - çok uzattığımı düşündün, gidenin ardından bu kadar ağlanmaz dedin. al işte sen de buldun..

countess bathory - daraldıkça, içtikçe arayıp az mı ağladım sana canım dostum..

kahloist - olmaazzz, olmaazz.. sensiz olmaz kahlom benim..

şebnem ferah - sıçtın ağzıma yıllarca..

gri neon - artık sana karşı suçlu hissetmiyorum. çüss..

cici - sayende hüznümle alay etmesini öğrenip ne kadar basit olduğunu anlamaya başlamıştım.. gerçek yüzünü görmemi sağladın..

aslı ve seda - beni iyi dizginlediniz rehabilitasyonumda.. na zdrowie!

ophelia - dinleyip anlamaya çalışman bile güzel..

cigaram - beni alıp itin götüne soktun bazen, bazen de kafamın içinden çıkmamı sağladın, eyw..

tek kalemde aklıma gelenler bu insanlar. daha birçoğu oldu, birçoğu geçti. onlar da sağolsun.. =)

not: başlık karakedi'nin bir şarkısındandır..

2011-01-29T14:05:00.000-08:00

aloooooooo.......

batılı kendinden menkul düşünceler (mim)

2011-01-29T14:04:00.000-08:00

yerden göğe ve başladığı yere geri dönen bir merdivenin altından geçtik ya, öclerimiz karıştı birbirine nemli bir akşam vakti. gözlerin güzeldi, bir atkı dolamıştın boynuna. gözlerin koyu koyu bakardı utangaç ve sevdalı. kaşların gözlerini savunurdu da kirpiklerin onlara siper sererdi inceden. uyandım. bir gece önce mırıldandığım şarkıyı unutmuşum; gözlerinin içine başka hayal girmesin.. göz kapakların bakışlarını örtmüş gibiydi de, öyle değildi aslında. uyku. alnında gezdirdim parmaklarımı. baktım, izledim, özledim yastığının kıyısından bakışlarını. dudaklarım okşadı gözlerini ki o gözler beni görmedi hiç sevişirken. dudaklar gözleri okşarsa yola bakar derlerdi kalpler. takmadım. kimseyi takmazdım zaten; dostu, dini, batılı ya da şüpheyi.

baharı muştulamaktaydı cemreler teker teker. havaya, suya ve toprağa düştü. üç tane. tanrılar uyanır, doğa ana uyanır diye kutladım herkesin bayramını. son cemre düştüğünde bir baktım eksilmiş içimin büyük parçası. bahar kapımdan alıp götürmüş aşkı; bahar oldu aman, al kese astım gül dalına. o cemreler içimden kopmuş teker teker..

kıyıda oturdum bir kayanın üzerine. altımda deniz, üstümde kızıla bulalı akşam vakti. 'herkes hak ettiğini bulur..' derdim de 'kime ne ettim bilmeden..' diye hayıflandım kendi kendime; aklımın sokaklarını arar sorarken, kim bilir ben kaç kalp kırdım. sonra insan olmaya karar verdim. tanrı'yı fasülye yaptım oyunda. hepimiz iyiyiz, hepimiz kötüyüz. artık kızmıyorum kimseye..

bilemediğim bazı hisler taşıyorum. göremediklerim var gözlerimle. biliyorum, beni sakınıyorsun annem.. omzumda izini taşıyorum; baykuş..

bu yazı aynadaki aksim'in 'batıl inançlarınızla ilgili bir mim yazınız.' mimine istinaden yazılmıştır. dileyen yazabilir. paslamıyorum. ama yazarsanız da haberim olsun.. ;)

bahar akşamları

2011-01-23T04:30:00.000-08:00

(MASTERCARD by Ferdinando Scianna)

şimdiye büyümüşsündür

bisikletinden düştüğünden beri

yağmurlu bahar akşamı

şimdiye büyümüşsündür

o bahar akşamından beri

öte yollarda taze meyveler

dökülmüştür avucuna toprak kokulu

kalmamıştır yüzünde toyluğun izi

kirli bir ifade yerleşmedi mi hala

bakışlarındaki bilir tavrına

hani çiçeklerini göstermeden

çıplak ağaçlar kaldırımlarda

o denli savunmasızdı mevsim

gençlikti, taze kandı, kaynardı

'sen gittiğinden beri' diye

başlayan bir şiir yazmak istedim

bazı bahar akşamları

hükümsüz bir rüzgar gibi

önüme katarak çiğ damlalarını

düşmesin diye çocuklar, büyümesinler de

varsın hırpalıyayım kendimi

çirkin bir cisme vurup başımı

yine ağaçlara sordum adını

tarlalardan kopartıp al renginde çiçekleri

sildim yüzündeki sancının izlerini

şimdiye büyümüşsündür

sen gittiğinden beri

ağaçlar görmezden geldi baharı

..23/1/11

2011-01-18T12:35:00.000-08:00

dünyadan nefret etme dediler, kalemimi kırdım..

görsel: http://doodletillomega.blogspot.com/2007_03_01_archive.html

doğum günü mimsisi

2011-01-16T17:27:00.000-08:00

dün gecenin artçıları olarak herkes bir doğum günüdür tutturdu gidiyor bloglarında. isim vermeye gerek yok şimdi. hem reklama girer, hem de dedikoduya.. amma ve lakin (böyle yazılmadığını biliyorum), ne diyordum efendim, hah, amma ve lakin engel olmayacağım kendime. neden olayım ki? peh peh peh.. işte bu doğum günü artçıları bir mim edasıyla salınırken blogroll'larımızda, kendime engel olmadım. olamazdım efendim..

"fazla içmeyeceğim zaten. eve de erken giderim. sabah kalkıp ders çalışmam lazım.."

böyle bir yalanla başladı gece işte.. hani yalan da değildi ama saat 00:00 itibariyle koca bir yalana dönüştü doğrularımız. gerçeklerimize el değmedi, gerçek olarak kaldı onlar: dostluklar, kahkahalar, şakalaşmalar, bıdı bıdı sarhoş muhabbetleri, sarılmalar.. ve saire (bu da birleşik yazılır) neyse ki bu sefer "seni çok seviyorum karoshi, iyi ki hayatımdasın.. ama şimdi kusmaya gidiyorum.." tarzı bir cümle kurmadım. ne(yi)me lazım, aksi bu sefer kolunu sokar, yapışırdı gırtlağıma..

şu fani dünyada payıma hep birahinin dibi düştü. pandora o anne içgüdüsüyle, masaya gelir gelmez birahileri boş bardaklara doldururken hep dibi kaldı bana. dibine yetişmişim dünyanın. ama olsun fıstıklı pasta fıstık gibiydi. hani fıstıklı değildi de 'fıstık pasta'ydı. bittim kendisine, aşığıyım..

gecenin nasıl bittiği benim için bir muamma.. kızılkayalar'ın önündeki o kısa direklerin(adları herneyse artık) üstüne otururken bir aksi gördüm sanki.. sonra karıştı kalabalığa, göremedim bir daha.. sonra karoshi ve ekibini gördüm. işaret parmağımla 'bir saniye..' yaparken "bir tane de ben alayım bari.." diyip gittikten sonra onları da bulamayıp boynu bükük evime döndüm.

dolmuşta sınıfımızın erasmuslusu andrej'le karşılaştım -ki kendisi yeni damadımız sayılır gaia tarafından. sonra metrobüste dizime başını koyan o sarhoş da olmasaydı şefkate aç kalacaktım. (bu dünyanın dibi kalıyor lan hep bana!)

(g)özel not: bu yazıyı birkaç kişi dışında herkes saçma bulacaktır, bulasıdır..

çimen türküsü

2011-01-04T09:46:00.000-08:00

"benim de bir kavanoz kırmızı balığım var, ama onu seviyorum diye bütün dünyayı sevdiğim de söylenemez a. bir yığın saçmalık, sevecek misiniz, söze de bak. istediğiniz kadar içinizi dökün, zarardan başka bir şey çıkmaz. unutulması gereken şeyleri hatırlamak neye yarar ki? insanlar bazı şeyleri de içlerinde saklamalı. ta içinizde, derindeki kendiniz, işte sizin iyi yanınız budur. sağda solda iç yüzünü ortaya dökenden ne beklenir? yargıca bakarsanız hepimiz başımız dertte olduğu için buradaymışız. laf! bizim ne diye burada olduğumuz çok basit. bir defa, burası bizim ağacımız, ikincisi, o yok mu o, bir de o yahudi parçası, bize ait olan bir şeyi aşırmaya yelteniyorlar. üçüncüsü, sizler, hepiniz burada iseniz, burada olmak istediniz de ondan, ta içinizden gelen bir ses böyle yapmanızı istiyor.."

"..ama düş kuramayan insanlar insanlar terlemeyen insanlar gibidir, içlerinde bir yığın zehir birikir."

truman capote

bad education

2010-12-30T14:09:00.000-08:00

ve hep acıyla besledik aşkı
sevişmeleri kanla bitirdik cebimizde
dehşet bir zevk aldık boşalırken
nedendi, bilinmez
korkuyla sardık sevgimizi
kollarımız hep sızladı açtığımızda
ayrılmadan yaşadık terk edilişleri
peşin peşin yas tuttuk bakışırken
aşkı aceleye getirdik, ıskaladık

yürümeyi öğretirken
sevmeyi de öğretselerdi ya,
okumayı öğretirken sevişmeyi
bilirdik o zaman
aşkımızı alıp ikiye bölmeyi

inziva

2010-12-29T09:50:00.000-08:00

bir hallerdeyim bu ara. öyle kötü haller değil, iyi de. ne desem, nasıl desem bilmiyorum. belki kafamı toplarım diye yazıyorum buraya da.

bir sürecin başındayım, başlayacağım ama nasıl bir değişim olacak belli değil daha. hani insan hisseder ya dengelerin değiştiğini.. sanki hükümet değişiyor da bundan sonraki hükümetin nasıl olacağı hakkında bir sürü spekülasyon var. öyle bir doğu avrupa durumları..

okulun bitecek olmasının heyecanı ve stresi birbirine girmiş durumda. üzerine araştırılacak, yazılacak birkaç makaleyi de ekleyince de şu oluyor: "çok işim var.stop.hiçbir şey yapamıyorum.stop.stopladım.stop." ilgimi azıcık olsun uyandırmayan konularda ne yapacağım bilmiyorum. çok az zamanım kaldı ama henüz bir çizik bile atamadım. onun yerine facebookta oyunlar oynuyor, internetten sezon sezon diziler izliyorum. kitap dahi okumuyorum. artık okuduklarım da sorumluluk yüklüyor sırtıma. madem okuyorum, işimi görecek şeyler okusam ya diye düşünüyorum.

motivasyonumun bunca düşeceği aklıma gelmezdi, kimsenin gelmezdi herhalde. geçen yıl üst sınıftan bir kızla otobüste yaptığım konuşma geldi aklıma. şimdi aynen o kızın durumundayım. neyime bu durumda olmak onu da bilmiyorum. çift anadal yapan ben değilim, notlar tavanda olan ben değilim. şu s.kindirik bölümde ortalama bir öğrenciyim..

okul bitince ne yapacağım? yüksek lisans, doktora, akademi.. off.. kim uğraşacak bunlarla? yine gönlümce okumalar yapamayacağım. yine ilgi alanlarıma vakit kalmayacak. yine ben, ben olamayacağım.. iyisi mi diyorum, bir işe gireyim ve çalışmaya başlayayım. şöyle 1-2 yıl çalışsam, uzaklaşsam üniversiteden, sonra geri dönerim belki. belki de yaşım geçer ve dönemem. ama bir şeyden eminim: akademinin o can sıkıcı hiyerarşisi, egosu ve çarpık düzeninden uzak kalacağım için daha özgün ve daha kendim olabilirim.

ikinci sınıftayken bir hayalim vardı. hayal diyorum, çünkü plan olacak kadar gerçekçi değil. imkansız değil belki ama şartlarımı biliyorum, olası değil.. ayda 300-400 lira bir gelirim olsa basar hindistan'a giderdim. evet, evet, çok değil. 300-400 lira işimi görür. belki ilk birkaç ay 500 lira gerekir. sonra ben de incik, boncuk yapmayı öğrenip turistlere satardım. bilemedin başka bir yolunu bulurdum para kazanmanın. hiç olmadı hint fakiri olurdum.

beynimi derin, derin kemiren düşünce bu: inziva.. bir yıl kadar uzaklaşmak istiyorum bu uygar dünyadan. yeni dünyalar, yeni insanlar tanımak istiyorum. hiç kimseyi tanımadığım bir başka kültürde bir başka ozan kayra'yı bulmak istiyorum. ferrarisini satan bilge ayakları yapmıyorum, kusura bakmayın. hiç de sevmedim o kitabı. içdünyama dalıp, kimseye artistlik yapma niyetinde değilim. sadece kafamı doldurduğum bütün saçmalıkları atmak, yenilemek istiyorum. acil bir format yemeye ihtiyacım var.

şimdi gelelim yakın gelecek konusuna.. bu miskinlik halimin bitmesi gerek. sabahleyin uyandığımda kafamın üzerinde o ampul yansın artık. bir kıvılcım çaksın.. bir film geldi aklıma şimdi. adını hatırlamıyorum ama zui izlettirmişti. adam bir sabah uyanıp darmadağınık odasını topluyor, temizliyor, bir güzel kalıba oturtuyordu. buraya kadarı bana da uygun.. ama sonra, aynanın karşısında duruyor, bütün işlerini bitirmiş, ve yerler kandan kıpkırmızı.. bileklerini doğrayıp intihar ediyor.. tabi bu filmin başı. ironik bir şekilde cezalandırılıp intihar edenlere yeni bir şans verilen bir dünyaya yollanıyor.. al sana inziva!

periler ölürken özür diler

2010-12-28T07:24:00.000-08:00

bir elmanın armuda dönüşebildiği yıllardı
sokakların bir kahkahayla kırılıp ağladığı yıllar
askere giden delikanlının hüznü gibiydi sevişmeler
teskere almış bir delikanlının gözleri vardı yataklarda
ters dönmüş bir tırnağın ağrısını duyardık konuşurken
susmuş bir kuş rengi o kahverengi fotoğraflarda
yarım bırakılmış bir şiirden sözederlerdi
bıçaklanmış bir komiserden sözedercesine,
-suyu kimse suçlayamazdı--
--su, çok çözümlü bir cebir sorusu-
bir kedi ansızın kendi kendini tırmalardı

periler ölürken özür diler - küçük iskender

kitabın ilk sayfasına tarih ve şehir adını not almışım: 15.aralık.2004 / istanbul. tarihe bakarsak doğum günüm için alınmış bu kitap, iki gün öncesinde, siparişle.. bu kitapla ilgili iki hikaye anlatabilirim..

ilki-
lise son sınıftaydım. edebiyat öğretmenim hülya hoca'dan bir şiir kitabı almış okuyordum. "hayatımda görmedim böyle bir şey!" heyecanlı ve şaşkındım. evet küçük iskender'in okuduğum ilk şiir kitabı bu. belki bu kitaptan sonraydı ilk 'uçuk' şiirimi yazmam: 'ruh sevişmesi' mustafa hoca'ya okuttuğumda gülüp 'uğur, başına ne gelecekse dilinden gelecek senin..' demişti. sık sık hatırlarım bu uyarı yüklü cümleyi..

ikinci-
sonra doğum günümde ablama kitap siparişi vermiştim. kitapçıdayken ablam telefon edip şöyle sordu: "ozan, emin misin bu kitabı istediğine?" "evet, abla.." "bu ne biçim kitap? ilk sayfasındaki şiirde yazana bak: 'uçan kuşun/erkeklik organını almışım ağzıma havada'" evet, ablam çok garipsemişti. ben de ne diyeceğimi bilememiştim. şimdi o ablam, tam şu anda doğmamış, 6 aylık bebeğini kaybediyor hastanede. böyle de bir metafor olacakmış kitabın adı 6 yıl sonra..

beenmaya'dan paslanmış bir mimdi bu yazı. bu sefer diyorum, yılın son mimi. kurallı mim. bundan sonrasını aynen aktarıyorum 'kırmızı gün/lük'ten:

Kitaplığınızın karşına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız. O kitabı satın aldığınız ya da hediye gelmiş de olabilir, anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın. Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.

*Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.

*Mimin bozulması teklif dahi edilemez.
*Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.
*Karşılıklı mimlemeler yasaktır.
*Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.
*Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez.

şimdi mimi paslamaya geldi:

pandora, aynadaki aksi'm ve miskin'e gitsin bu mim de..

ps: bu sefer son olduğunu umuyorum karga ana.. =)

2010 yılı şeysi

2010-12-26T04:59:00.000-08:00

blogu ilk açtığımda -yaklaşık 3 yıl öncesine tekabul eder- şiirlerimi koyarım diye düşünmüştüm. şimdi bakıyorum da artık mimlerimi koyabiliyorum ancak.. =) 'yine, yeni ve yeniden' cinsinden bir mim daha aldım: 2010 yılı şeysi..

bu mimde blog yazarlarından cevaplamaları istenen çeşitli sorular var. soruları bu mimi bana paslayan müge'nin içinden çağlayanlarda görebilirsiniz. cevapları da var orada..

ilk soruyu yazdım az önce(evet, sildim sonra): '2010 yılında mutlu olduğunuz şey nedir?' düşündüm, düşündüm, bulamadım. "ulan, hiç mi mutlu olmadım yani koca yıl!" diye kızdım sonra. mimi ilk okurken aklıma geleni hatırladım: geçmiş geçmiştir zaten, raporlamaya ne gerek var. güldüm geçti, ağladım geçti..

sonra müge'nin hatırı kalmasın diye böyle bir cevap yazmak istedim. hani pasladı ya. gol olmadı ama direkten döndü diyelim. (futboldan çok anlarmış gibi konuştuğuma bakma. takım bile tutmam.) 2010 yılıyla ilgili söyleyebileceklerim şunlardır heralde:

çok mutlu anlarım oldu, çok büyük hüsranlar yaşamadım bu sefer.

çok güzel insanlar tanıdım, çok sevdiklerim çıktı/çıkarıldı hayatımdan.

büyüdüm, yaşlandım, daha çok büyüdüm ama.

(kuyruk) acılarımla baş etmeyi öğrendim, üstüne alt ettim bir de.

yeni tecrübeler edindim, bazı konularda yerimde saydım.

bu yıl içime sinen bir şiir yazmadım diye hatırlıyorum ya da başımı döndüren bir kitap okumadım.

anarşizmi öğrenmeye başladım, öğreniyorum da. en keyifli ideoloji anarşizm. seviyorum, ama anarşist değilim daha.

okuldan soğdukça soğuyorum. artık bitsin şu işkence.

parasızdım, yine parasızım. ah ulan öğrencilik.. =)

kendimi kontrol etmeyi öğrendim epeyce. artık ota b.ka patlamıyorum, susmayı da biliyorum.

şu an için aklıma gelenler bunlar.

güzel bir yılı ardınızda bırakmış olmanız ve güzel bir yıla girmeniz dileğiyle..

not: 2011'den umutluyum abi..

yanlışlık

2010-12-21T08:38:00.000-08:00

sizi sevdikçe
kendimden utanmamda
bir yanlışlık var, bayım

görürüm diye korkmam
sokakta yürürken
bir uygunsuzluk

kayrasal (mim)

2010-12-19T15:25:00.000-08:00

verilen sözleri tutmak gerek. insanın onuruna dair yapabileceği başlıca işlerdendir bu. angelino çok gençken bir söz verdi kendisine: bir oğulun babasına kendini ispatlaması. bunu hiçbir zaman yapamadı. angelino'nun babası raffael'in kalbi taştandı, asla gitmedi oğlunun yaşadığı o sahil kasabasına ve asla göremedi güzel yüzlü airla'yı ve güzel kalpli eleni'yi. bunun yerine büyük bir restoran açtı napoli'nin en güzel meydanında: 'Tavola Degli Angeli'

eleni ellialtıncı yaşını yaşarken babasının vasiyetini yerine getirmek için bindi o sabah vapura. vapur napoli'ye yaklaştıkça yaşlı yüreği bütün kanı güzel yüzüne pompalıyordu. kızardıkça korkuyordu eleni. kafasına koyup binmişti vapura. peki şimdi ne olacaktı..

napoli limanına ayak bastığında bir anda kendini toparladı eleni. omuzları dik ve mağrur bir kadındı eleni. zarafetle yürüdü babasının uzun yıllar önce yürüdüğü o kaldırımlarda. her yer babasıydı şimdi. çocuklar angelino diye bağırıyorlardı sanki. köşebaşından dönen her yüz angelino'ydu.

ilk iş bir pansiyona yerleşti eleni. babasının eski bir ahbabının pansiyonuydu burası, sara'nın. sara şimdi yaşlanmış da olsa hiç terketmeye niyetli değildi pansiyonunu. torunlarıyla birlikte bir aile pansiyonuna çevirmişti burayı. kalan herkes ailenin bir üyesiydi. sara'nın italyan kadınlarına has sert ve güzel yüzünü görünce çekindi eleni. o siyah gözler üzerine değince rahatladı sonra. o parlayan siyah gözler aşkla bakıyordu eleni'ye. o aşk eleni'yi aşıp derinlerine, babasından kalan bütün parçalara değiyordu.

sara raffael'i çok iyi tanıyordu. o aksi ihtiyar bastonunu döşemeye vura vura restorana gider, havanın güzel olduğu günler dışarıdaki en güzel masada oturup sürekli şikayet ederdi.

"o ahmak şefe söyleyin terketsin restoranımı. kovuldu! öhöhöhöhö.. tansiyonumu çıkartıyor o adam. yemekleri de domuz ölüsü gibi tadıyor zaten. defolsun çabuk! öhöhöh.. sen de kimsin be kadın!"

eleni birden irkildi. zaten binbir korkuyla gelmişti buraya kadar. ilk vapura atlayıp annesine dönmeyi bile düşünmüştü. o yaşlı gözleri parlayıverdi..

"ben yeni aşçınızım efendim. sanırım melekler sizin yanınızda bugün. babam çok iyi bir aşçıydı, ben de en az onun kadar güzel Baccalà pişiririm. izin verin mutfağınızı kullanayım."

ihtiyarın bir kaşı kalkmıştı çoktan. nedense bu kadıncağıza hayır diyemedi.

"Baccalà'yı berbat edersen seni buradan Vatikan'a kadar bastonumla kovalarım kadın."

eleni'ni sıcak bir tebessümle karşılık verdi. raffael'in içinde, artık karanlıklarda bıraktığı bir yerde canı yandı, yüreği kaşındı. tanıdık bir gülüştü bu, ama nereden?

ihtiyar çatalını alırken hala söyleniyordu.

"böyle aşçı alındığı da duyulmuş iş değil. saçmalığın daniskası.." bir lokma aldı ağzına. bir çiğnedi, iki çiğnedi ve durdu. sonra üç çiğnedi yemeği. eleni'nin yüzüne baktı. bir şey diyecek oldu, diyemedi: "sen.."

eleni hiçbir şey söyleyemedi. çatal düşmüştü. eleni'nin gözlerinden bir damla yaş süzüldü yanağının sol yanına.

"babamın özel tarifidir bu. beğenmediniz mi yoksa?"

"kimsin sen? adın ne? Baccalà'yı böyle oğlum pişirirdi. öhöhöhööhöh.."

"bu tarifi babam angelino'dan öğrendim efendim. şimdi, dünyada yalnızca ben böyle pişirebilirim bu yemeği.." dedi ve başını önüne eğdi.

"angelino.. öhöhöhö.."

ihtiyar ağlamaya başladı. restoranın bütün çalışanları şaşkınlıktan tutulup kalmışlardı. raffael ağladı, ağladı.. yıllardır içinde tuttuğu o aksi adam sanki kaçıp gitmişti. raffael ağladı, eleni ağladı..

-----------------------------------

işte bir mimi daha atlattım. geçmiş olsun.. bu sefer kimseye paslamayacağım mimi. isteyen yazsın, yazan olursa da haber versin ki okuyalım biz de.. =)

aynadaki aksim ayağını denk al. mimleyip durmasana kardeşim! ;p

'önce kaos vardı'

2010-12-15T09:18:00.000-08:00

yürüyen ölüler. bu hayat bize beş beden büyük nilgün. pamuk yığınları. sırtımızda kendimizi taşıyoruz. kainat. ancak yatağımın yerini değiştirebiliyorum emma. kendini kandıran hayalperestler. mecnun leyla'ya siktir çekti yavuz. hell is other people. hiç kimseyi sevemiyorsan, yalnızlığı sev şebnem. olmak ya da olmamak. bir gün buralardan öyle bir gideceğim ki kimseler bilmeyecek sabahattin. yerleşik yabancıyım. annem ölene kadar ağlayacak benim yüzümden, babam kafasına bir kurşun sıkacak iskender. din toplumların afyonu. tanrıyla kafa bulalım sylvia. uzun kalır usul öpüşlerin anıları. bütün fırfırlı donlarımı kalorifer peteklerinde çürüttüm karl. düşmedim daha. yaşlandıkça küçülüyoruz johann. tercih değil, eğilim. hayatımdan çıkalı beri eski insanlarım, mutluyum umay. tanrıyla bir daha hiç konuşmayacağım. hayatımdan çıkanları özlüyorum bazen janis. yaşamak istemem aranızda. hep direneceğim ece. insan insanın kurdudur. kimseyi kırmamak için sahteleşemem thomas.

'ismin ne?' dedi, söyleyiverdim - mim

2010-12-06T07:57:00.000-08:00

mim dalgasının ikinci ayağında tekrar birlikteyiz. calvino amca kitapları kategorize etmiş. iyi mi etmiş, kötü mü birazdan göreceğiz. tabi bunun ölçütü 'kafamı ne kadar çok kaşıyacağım' olacak..

Okumana gerek olmayan kitaplar: kendini yazar ya da şair sanan heveslilerin kitapları ve düzgün cümle kuramayanların kitapları.

Daha önce okuman gereken kitaplar olmasaydı okumak isteyeceğin kitaplar: mülksüzler, faust, hayvan çiftliği

Uzun zamandan beri okumayı düşündüğün kitaplar: (bakınız ilk cevap)

Uzun zamandan beri arayıp bulamadığın kitaplar: artık kitaplar beni bulduklarında okuyorum. amma velakin aslıhan pasajındaki kitapçılarda emma goldman'ın kitaplarını bulamamıştım bir türlü..

Şu anda üzerinde çalıştığın konu ile ilgili kitaplar: okul sağolsun, üzerinde çalıştığım konuyu sabote edip duruyor. mecburen üzerinde çalıştığım konuyla ilgili kitaplarsa şunlar: soft or hard borders?, european union politics, immigration and european integration, europe's near abroad, immigration policy and security.

Her olasılığa karşı elinin altında bulunmasını arzuladığın kitaplar: yakınlarımda bir şiir kitabı (nilgün marmara olursa ne ala) bulundurmayı seviyorum. yanında da bir roman olursa tam olur.

Belki bu yaz okumak için bir kenara kaldırabileceğin kitaplar: yazın okunamayacak kitaplar diye ayırıyorum bunları. keza fuat dündar'ın 'modern türkiye'nin şifresi' adlı kitabı 2 ayda ancak bitirmiştim.(haziran-temmuz)

Kitaplığında öteki kitaplara eşlik etmesi için gerek duyduğun kitaplar: bütün kitaplar bütün kitaplara eşlik edebilirler. -yine- ama belli bir konu üzerine olan ve bir yazarın/şairin bütün kitaplarını bir araya getirmek en güzeli.

Sende beklenmedik ve çılgınca bir ilgi uyandıran, üstelik buna haklı bir gerekçe bulamadığın kitaplar: nur vergin - siyasetin sosyolojisi, jack london - martin eden, sacher masoch - kürklü venüs, küçük iskender - periler ölürken özür diler, nilgün marmara - kırmızı kahverengi defter

Çok uzun zaman önce okunmuş olsa da şimdi yeniden okumak isteyeceğin kitaplar: bunu sık sık yapıyorum. mesela şimdi başlamayı planladığım kitabı birkaç yıl önce okumuştum: truman capote - çimen türküsü. ayrıca dostoyevski - beyaz geceler'i ve goethe - genç werther'in acıları'nı en az ikişer, üçer kere okudum. yine olsa, yine yaparım.

Hep okumuş numarası yaptığın ama artık gerçekten oturup okumanın zamanı geldiği kitaplar: bunlar lanetli kitaplarım benim. başlayıp da hiç okuyamadığım ya da hiç başlayamadığım kitaplardır. ortak noktaları ise hacmen kalın olmaları sanırım. (evet, kalın kitapları okuyamıyorum. kusura bakmayınz.) oğuz atay - tutunamayanlar (kaç kere başladım okumaya hatırlamıyorum bile. baştan başladım olmadı, kaldığım yerden başladım olmadı. ve hep aynı yere kadar gelince bırakıyorum.) goethe - faust

şimdi işin en eğlenceli kısmına geliyoruz. mim paslama oyunu. bunu yine rasgele yapmak istiyorum:

derinlik sadeliktir
chaotic gönderiler (bu blog adını seviyorum. kendime çok yakın hissettiriyor. belirtmeden geçemedim.)

ve son bir not: mimlenenler yazıp yazmama konusunda sonuna kadar özgürdür.

'en çok düşündüğünüz mim konusu?': budur abi!

2010-12-05T10:28:00.000-08:00

vizeleri atlattıktan sonra döndüm işte aranıza.. işe mimleri yanıtlamakla başlıyorum. ilk mimimiz miskinden geliyor; 20 soruluk bir anket:

1- en sevdiğiniz kelime: 'en sık kullandığım kelime' deseydi belki 'kat'iyen' diyebilirdim.

2- nefret ettiğiniz kelime: kullanıldığı yere ve anlama göre hepsi olabilir..

3- ne sizi heyecanlandırır: yenilikler, değişimler..

4- heyecanınızı ne öldürür: umursamazlık ve heyecansızlık hevesimi kırabilir

5- en sevdiğiniz ses: şebnem ferah, yağmur, zenci kadın sesi =)

6- nefret ettiğiniz ses/ler: telefon alarmı, çekirdek yerken çıkarılan ses, yemek yerken çıkarılan ses, sakız çiğnerken çıkarılan ses, bozuk/cızırtılı müzik sesi

7- hangi mesleği yapmak istemezsiniz: dalkavukluk
8- hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz:sesim güzel olsaydı da şarkı söyleyebilseydim

9- kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz: şimdilik kendimle idare ediyorum

10- nerede yaşamak isterdiniz: avustralya ya da isveç

11- en önemli kusurunuz: öfkemi kontrol edememek, ama öğreniyorum..

12- size en fazla keyif veren kötü huyunuz: sigara, alkol ve benzeri

13- kahramanınız kim: lilith

14- en çok kullandığınız kötü kelime: bok, hasskkttrr, hay aa... koyıyymm

15- şu anki ruh haliniz: yorgunum. vizelerden sonra 3-5 gün tatil iyi olurdu

16- hayat felsefenizi hangi slogan özetler: 'insan insanın hudududur.'

17- mutluluk rüyanız: özgür yaşamak

18- sizce mutsuzluğun tanımı: yalnız ve parasız olmak. (bu yalnızlık aşk anlamında değil. tamamen yalnız olmak, loneliness olan..)

19- nasıl ölmek isterdiniz: 'ani bir ölüm ya da kalp krizi kadar kolay'. uykumda ölmek en iyisi heralde. ya da altın vuruş falan da olur =)

20- öldüğünüz zaman cennete giderseniz Allah’ın size ne söylemesini istersiniz?: 'ben yokhum.. beeennn yookkhhhuuumm..'

şimdi bu mimi rasgele yolluyorum...

illet-i güzide

esrik öfke

tersköşe

2010-11-26T18:31:00.000-08:00

boş bir bebek arabası sürüyor sigara kutumun üstündeki kadın. birazdan buruşturup atacağım o kutuyu. son sigaram bitsin. dışarı çıkmaya üşendiğimden yavaş çekiyorum dumanı içime. içimden çıkmasın.

sigara dumanından bahsederken birkaç yıl önce yazdığım bir yazı geliyor hatırıma bazen. hatırı kalmamış bir nefesin duvara çarpıp dağılmasıyla ilgili. yanıp yanıp nasıl dağıldığımla ilgili.

buradan bakınca, oturduğum mutfak masasından, çok uzak geliyor o dağılmış halim. atmosfere karıştım da göremiyorum sanki nereye çarptığımı. o yazıyı yazdığım adam çok uzak, gerçekten uzak.

şapka devriminin bilmem kaçıncı yıl dönümüymüş bugün. başımda şapka yok. devrim desen, o hiç yok. benim devrim geçmiş. devrilmişim.

boş bir sigara kutusunun üstünde bakışlarımı yakalıyorum. kaldırıp harflere kaydırıyorum. yıllarca kendimi mahkum ettiğim o ruh hali atmosfere karışmış.

hayatı askıya aldım. arada düşüyor ama, bir hareketlenme.. hayat arada onu astığım askıdan düşüp hareket ediyor. üzerime giyiyorum canım çektiğinde. katlayıp dolaba kaldırmak yok. zaten hayata uygun bir elbise askısı da yapılmadı henüz. katlamak da olmaz hayatı. izi kalır.

böyle bölük pörçük yazıyorum. sen de okuyorsun. sağol.

25/10/10

aps anıları (mim)

2010-11-25T14:02:00.000-08:00

dün gece dişimi fırçalarken gecenin bir körüydü. öyle aynaya bakarken anılarımız hakkında düşündüm, hatıralar hakkında düşündüm. bir çöpe nasıl anlamlar yüklediğimizi vesaire. evin baş köşesinde, kurşun geçirmez cam bir kafeste saklamasak da 'orada bir yerde' duran eşyaların anlamsızlığı geldi aklıma. öyle birden bire parladı öblek suratıma bakarken, ağzımda kudurmuşum gibi köpüren köpükle birlikte.

ölesiye anlamlar yüklüyoruz ya bazen, gözümüze bile belletmeden gözümüz gibi sakınıyoruz bazı eşyaları.. hayatımızın önceki çağlarından kalma antikalar.. ilk çağdan kalma höyüklerimizden çıkan o işe yaramaz testiler, çanaklar, takılar.. ne kadar da dekoratif.. evet, dekoratif. o eşyaların hiçbiri saklanmak için yapılmadı, onlar hiç öyle işlevsiz kalmadılar. bizse kalkmış çok matahmışız gibi onlara anlamlar yüklüyoruz ve saklıyoruz. sanki o anlam yüklerini eşyaya nakledince bizde hafifliyor her biri.

dolabımda eski, sarı ve plastik bir aps kutusu var. içinde fotoğraflar, küçük kurşun askerler, eski paralar, mektuplar ve daha başka ıvır zıvır var. her birinin ayrı anıları var. arada açıp, döküp basit hayatımın anılarını kazıyorum. öyle ki hatırlamak istemediklerimi hızlıca çıkartıp üzerini başka anı parçalarıyla gömüyorum. sonra aynı şekilde kutuya geri gömüyorum.

dün gece dişimi fırçalarken aklımdan ne geçiyordu da anılar hakkında düşündüm bilmiyorum. istedim ki eşyaları atalım ve bütün anılarımızı kafamızın içinde saklayalım. ışığı görecekleri zaman gelecek bilinç yüzeyinde. karanlıkta da kalacaklar. ama en güzel şekilde, ihtiyaç duyuldukları zaman gelecekler hatırımıza.

dün gece dişimi fırçalamadan saatler önce bir mim fenalığı salalıım dedik blog alemine. belki daha önce de yayıldı bu konuda mim dalgası, olsun. şimdi sizden anılarınızla, anılarınızın değeriyle ve onları yüklediğiniz eşyalarla ilgili bir yazı yazmanızı istiyorum dostlarım. işte virüsümü bulaştırdığım kıymetliler:

zuihutsu
pandora
aynadaki aksim
beenmaya
aydan atlayan kedi

21/11/10

on para (mim)

2010-11-21T11:00:00.000-08:00

benim adım 10usd, amerikan parasıyım. bildiğin bütün dünyada söz hakkım var. mazime gitsen dönemezsin. o kadar. şimdi size hayatımdan bir kesiti anlatacağım. yaşanmadı sanmayın bunu, gerçektir anlatacaklarım..

hikayem sharjah'ın uluslararası havaalanında başlıyor. iki adam gelip beni türk lirasıyla değiştiriyorlar. birlikte bekliyoruz. 7 saat bekliyoruz birlikte. yere serdikleri gazetelerin üzerinde uyudular. ezildim ceplerinde. sonra uçuş..

sıcak bir ülkeye çıktık. hindistanmış sanırım. hava çok sıcak, çok nemli. nefes alamıyorlar. yollarda uyuyan insanlara bakıp üzülüyorlar. zavallılar.. taksiciye ne kadar bahşiş vermeliler diye tartışıyorlar. acaba hint parasının değeri nedir? ne kadar vermek gerekir? sonra hallediyorlar, taksici hiç memnun değil. çok komik bir para verdiler..

ertesi gün döviz bozdurulan bir yere gidiyorlar. benden kurtulmak istiyorlar artık. değerim 420 rupee. şimdiki sahibim kapkara bir hintli, tütsü kokularının arasında diğer o10'luklara karışıyorum. böyle beklerken bir rus çift geliyor. iki 100'lük atıyorlar sahibimin önüne, 150'sini bozdurmak istiyorlar. para üstü olarak gidiyorum ceplerine. kalabalık caddelerde dolaşıyoruz. sayısız kokunun içinden geçiyoruz. sonra sallanmaya başlıyor herşey, sanırım bir bottayız, okyanusun üstünde. ahh bu koku daha ağır.. bir adaya geldik, el e fantana.. küçük sarı muzlardan alıyorlar. maymunlar adası burası. taş tapınakların, harabelerin arasında özgürce koşturan maymunlar. buranın parası muz olsa gerek, maymunlar muzları kapışıyor insanların elinden.

uçağa bindik, tatilleri bitti rus çiftin. istikamet moskova. ömrüm havaalanlarında geçecek sanırım. karşılığımda 310 ruble alıyorlar, ben yine diğer 10'lukların arasına.. derken çok beklemiyorum. şişman bir amerikalı geliyor. şık giyinmiş, parfüm kokuyor. bir işadamı olsa gerek. cüzdanına koyuyor beni. en değersiz para benim şu anda.

new york.. new york.. ve şu ünlü new york taksileri.. müslüman bir göçmen, taksinin şoförü. şimdi onun cebindeyim.. gül suyu kokulu elleriyle beni çıkartıp kasiyere veriyor. genç bir kız kasiyer. siyah elleriyle beni alıp düzgünce yerleştiriyor kasaya. müşteriler gelip gidiyorlar.. her renkten, her ırktan insan görüyorum..

not: efenime söyleyeyim. bu bir mim yazısıydı. aynadaki aksim'den geldi bana. elimden geldiğince şu konuda yazmaya çalıştım: uluslararası geçerliliği olan bir parasınız ve elden ele dolaşıyorsunuz dünyayı.. evet, sanırım özetle buydu konumuz. şimdi buyrun siz döktürün bakalım:

beenmaya
idea

hayda rinna

2010-11-20T13:07:00.000-08:00

yok, dedim, artık böyle düz yazı, iç döküntüsü, günlük kıvamında yazılar yazmayacağım, dedim. arada bir şiir koyarım, kafam rahat (?) takılırım kendi çapımda, çapımda tomurcuklar açar, dedim. dayanamadım işte..

günlerdir evden çıkmıyordum. pazartesi vizelerim başlıyor çünkü. oturup da ders çalıştığımı sanmayın ha. chuck izledim, glee izledim, msn, facebook, blogger derken dün gece saat 10'da sohbet ettiğim arkadaşım davet edince düştüm yollara. bir gizli ajandım sanki, bilemedin süper kahraman, olmadı aşifte bir fahişe.. 45 dakika içinde temizlenip traş olduktan sonra dışarı çıkan bir genç olarak çok atarlı bir hareket yapıyormuş edasına kapıldım. az atarlı da değildi gerçi olay. lıkır lıkır içtiğim votka-şarap-elma suyu karışımından sonra beş sap atraksiyon kattık geceye vesselam. iyiydi, güzeldi. çürük çarık içinde bitirdik geceyi, fonda sabah ezanı..

halet-i ruhiyeme gelince kulağımın çanağında çıkan sivilceye şaşıyorum. 2 hafta önceki stresimin vize dönemi geçmiş olmasına kahroluyorum. ulan ozan kayra! ortada bir terslik yokken yaptın stresi de hayatın için üzüldün durdun haftalarca, şimdi o gaza ihtiyacın varken nedir bu rahatlık! vay anam okul bitince ne yapacakmış da! vay anam akademisyen olmak hayalmiş de! vay anam para kazanmalıymış da! vay anam bu yaşına gelmiş ama hayatında elle tutulur ne yapmışmış da! sonunda 'vız gelir, tırıs geçer' kıvamında bir vahamete gark oldun işte. ne bu rahatlık vre zındık! kaldır kaseyi de iş görsün!

yıllardır böyleyim ama. sınavlara metrobüste çalışan bir bünye bu. ama bu yıl o kadar kolay olmayacak. onca makaleyi babam okuyacak sanki. sanki babam kalkıp öyle bir kıyak yapacak biçare oğluna. peh! sınıf arkadaşlarım sinir bozucu bir şekilde ders çalışırken böyle osura osura dizi izlemenin sonu bakalım ne olacak..

oh be.. ne güzel zırvaladım. annem olsa 'allah hidayet versin..' derdi hüzünlü bir ses tonuyla. verecekse işime yarayacak bir şey versin lütfen. dini iğneleme işlemini de tamamladıktan sonra bu amaçsız yazıyı allem edip kullem edip didaktik bir mesajla bitirmek istiyorum o zaman:

sevgili talebe arkadaşlarım,
sınav dönemi kıçınızı yırtıp ders çalışmanızı anlıyorum da o stresle ancak kıçınızdan ter damlar. az soğutun motoru. ders derste öğrenilir evladım. derslere devamsızlık etmeyin. sınavdan bir süre önce de önemli yerlere çalışırsanız ameleliği kalmaz öğrenciliğin. ayrıca yüksek notlar alıp çanı tavan yapmayın, çok gücüme gidiyor.

sağlıcakla,

ozan kayra

kuş

2010-11-18T12:48:00.000-08:00

siz beni unutalı beri bir kuş kondu avcuma
tombul ve hantal. ücra düşler kurdu
bir kış günü. daha görmeden sarı yaprakları
beyaz bir çığlık koptu yığınlarca.
yalnızlık duruydu, durdu oracıkta.
yalnızlık şahtı, başım üstünde.
yalnızlık ne de yumuşaktı, kaba
sözlerin ardında. bitkin kaldı kuş
sığındığı avuçta. üzeri çığlarla örtüldü,
beyaz toprağın altında. siz unutalı beri..

a song for the lovers

2010-11-16T10:45:00.000-08:00

aklımca 'seni düşünmeyerek' seni cezalandırıyormuşum. ve bu sırada başkalarını düşünerek de kendimi. ne de loser'ım. =)

neyse ki bunu farkettim ve seni düşününce geçti hepsi. sıfırladım.

Kaplumbağa

2010-10-30T05:21:00.000-07:00

Vaktim uzun

Aceleye gerek yok

Yüküm de ağır sırtımda

Bir hayat taşıyorum

Bazen durup da

Çekiliyorum kabuğuma

Bekliyorum bir şeyleri

Son gibi, ölüm gibi...

Takılıyorum

Yuvarlanıyorum

Ama hiç acelem yok

Ölümümü arıyorum dünyada

Boşa değil ya

Bu ağır adımlarım

13 Ekim 1987, Nilgün Marmara

2010-10-13T05:12:00.001-07:00

"ben marmara'da yüzer dedim intihar balıkları
ve orada uçar leş yiyen kuşları
o, evet, dedi
marmara tutunamadı"

ahirette dış hatlar

2010-10-11T12:23:00.000-07:00

dikkat!dikkat!

başlangıca 3 dakika 57 saniye kaldı.

intiharlı ölümlere gidenler

ihanet kapısına lütfen.

Zaman, elimizde olmayan bir sebeple

kontrol edilemiyor.

ışık pınarına sızan yıldız

tozlarının kirlettiği su

kalan umutları da mahvetti

sayın hortlaklar.

şu andan itibaren iyimserlik

köftesini menümüzden kaldırıyoruz.

telaş etmeyiniz,

yalan ağacında hala yeterli

sayıda meyve var.

dikkat!dikkat!

son 3 dakika 27 saniye.

ikinci şans affıyla gelen

günahkarlar talih geçidine.

bu fırsatı da kaçıranlar

bizzat tanrı tarafından

ateşli, çivili kutsal kitap

işkencelerine maruz kalacaktır.

yolunu şaşıranlar görevli ermişlerce

huzur kapısına yönlendirilecekler.

dünyadaki hızlı nüfus

artışı ve kıtlık sebebiyle

ek kontenjan açılmıştır.

başvurularnızı danışmaya yapınız.

kabul edilenler ot, koyun, inek,

taze kütük ve kümes ahalisi

peronlarına kabul edilecektir.

'Bir Yitmişliğin Öyküsü'nden

2010-10-09T12:11:00.001-07:00

"Bir şarap şişesine akar bazen.

Şarap acısını boğar, ruhu şişeyi doldurur.

Çaresizlik avlusunda sızar belki ölür diye,

Nihayet ölüm gelir bir tıkaç olur şişeye."

Varlık Dergisi, Aralık 2004

beni benden koruyun, memur bey!

2010-10-05T03:48:00.000-07:00

dün gece saat 1 gibi arkadaşımdan çıkmış eve dönüyordum. yürüyeceğim mesafe 10 dakikaydı. henüz 3 dakika yrümüştüm ki yolun kenarında, arkamdan gelen bir ışık gördüm ve arkama baktım. sonra o ışık yaklaştıkça yavaşladı. evet, bu oydu. kaçınılmaz olan gelmişti çok da gerekliymiş gibi.. POLİS..

durdum. yaklaştım.

"nereye gidiyorsun?"

"efendim?"

"nereye gidiyorsun?"

eğilere.. "anlamadım.."

"nereye gidiyorsun?"

"eve gidiyorum."

"evin nerde?"

"ilerde!" hangi mahallede olduğunu falan da sordu iyi eğitilmiş sokak bekçimiz.

" arkadaşımdan çıktım, evime gidiyorum. garip olan ne anlamadım."

"biraz geç değil mi? ne iş yapıyorsun?"

"öğrenciyim. bunun vakti mi var?"

"çantanda ne var? laptop mı var?"

"efendim?"

"çantanda laptop mı var?"

"ne? anlamadım?"

"çantanda laptop mı var?"

"hayır.."

"ne var?"

"e kitap falan var.." artık gerilmeye başlamışımdır.. benim bu halimi gören polis memuru kendince samimi konuşmaktadır. hala kimliğimi sormamış, kasabanın şerifini oynamaktadır. "yani evime gidiyorum. arkadaşımdaydım. durduruyorsunuz. garip değil mi bu? yolda yürüyorum işte.."

"ama şürheli görünüyorsun.."

"arkamdan gelen arabaya baktım. bu mu şüpheli gösterdi?"

"yok, onla alakası yok. şüpheli görünüyorsun.. işimiz bu. şüphelenip durduracağız.."

"e siz herkesten şüpheleniyorsunuz. olmaz ki böyle.."

"güvenliği sağlamak için yapıyoruz bunu. korumak için.."

"vatandaşı da vatandaştan korumayın ama.."

gerginlik, heyecan ve korkuyla karışarak bu son cümleleri söyledim uzaklaşan aracın camından benimle konuşan polise. kafam dağılmış, gerilmiştim. son 3-4 haftada 2. kez gece yolda bir polis aracı tarafından durduruluyorum. bu kadar şüphe uyandırmamın sebebini bilmiyorum ama pısıp uslu ve ezik vatandaşı oynamak istemiyorum. maalesef ki bu konuda yapabileceğim pek bir şey yok de yok. kime şikayet edeceğim? ne diye şikayet edeceğim? etsem, ettiğim merci gülmek için kaba etini mi kullanır?

olasılık sanrısı'ndan

2010-10-03T17:45:00.000-07:00

saçlarına karışan minik cin yavruları

sırlar oynardı gece bahçelerinde

+

2010-10-02T19:22:00.000-07:00

2010-09-02T15:52:00.000-07:00

zamanı toplasan 'bir' etmez
varla yok arası bir uçurum
dökülen tozlara karışan yaprak
kökleri görünen bir ağaçtır
uzanıp da tanrıyı dürten ince dal

ayağıma dolanan sarmaşık
imkanını zorlayan ahmaklık aşk
ok ve yay değil bu
gidenle kalanın hikayesi anlatılan

öyle bir laf et ki
tutulsun duyan

03/09/10
1:45

ellerim

2010-09-01T12:14:00.000-07:00

ellerim çaresizliğin yuvası

sığınır lanet olası uzuvlar

birbirine yalnızlık buzulunda

kaypaklığın nice çelimsiz ağında

kıskanır dalgaların

sevişgen dokunmasını kıyıya

düşer öylece iki uzağa

sessiz ellerim ketum

kesilse kan ter içinde

yine yumulur tek başına

24-25/08/2009 – 24/12/09

2010-08-25T13:04:00.000-07:00

lady shallot - j.w. waterhouse

duvar

2010-08-17T11:45:00.000-07:00

o sahte gülüşlerden birini yakaladım yüzümde az önce. karanlıkta oturmuş, izlediğim diziden mutlu olma rolü yapıyordum. belki de rol değildi, bilmiyorum. tek emin olabildiğim içten gelen bir mutluluk olmadığıydı. beni böylesine kapayanın ne olduğunu düşünür buluyorum kendimi bazı zaman. gözlerimi kapayıp derin nefesler alırken zihnimi boşaltıyor ve yine o duvardan geçiyorum tüm hücrelerimle. çarpmıyoruz artık birbirimize. duvarımla barıştım, onu sevdim, okşadım, hücrelerimle birleştirdim.. içinden geçerken hep bir parçam onda kalıyor ya da tam tersi.. elim boynumda, affettiğimi ne kadar ilan edersem kendime, o an o kadar inanmak istiyorum buna. inanamıyorum. insan istediğine mi inanır? hayır, diyorum. insan içinde olana inanır. içinde tanrı yoksa, ateisttir. içinde aşk yoksa anlayışsız. peki iyilik ve kötülük neresinde bu ayrımın? bir ayrım olmalı mı? insan 'iyi ve kötü' olarak var olmuştur. 'veya'ya yer yok bu konuda. böylesi ancak kabullenilir kılıyor dünyayı ve insanlarını. yoksa insanları ve dünyaları mı demeli..

içimde af yok. yüksek sesle söylediğimde de inanıyorum buna. sadece bir sağduyu dürtüsü beliriyor, sonra o da onaylıyor. affedemediklerinden korkmalı insan. onu olduğu andan koparıyorsa ve başka bir zamana itiyorsa korkmalı affedemediğinden. ve yüzündeki tiksintiyi atmalı. duvarlarının içinden geçmeyi öğrenen birisi nasıl olur da onu yıkmayı başaramaz? onu yok sayarak, görmezden gelerek, kabullenerek.. duvarını yıkmak için ona dokunmalısın. ona sarılmalı, vurmalı, itmelisin. sarsmalısın en ikilemli ifadeyle. taşın ruhunu sarsmazsan hep orada dikilir yıkılsa bile.

atlas

2010-07-22T08:01:00.000-07:00

bir keresinde öfkeyle karmıştım sevgimi

başıma gök düştü, ezildi omuzlarım

yıldızlar saçlarıma döküldü beyaz

bulutlar sindi gözlerime, ama

yandım içten başlayarak

yükseldim göğün karanlık boşluğunda

tek bir güneşim şimdi o gökte

araf

2010-07-14T07:18:00.000-07:00

kaç saattir yürüdüğümü bilmiyordum. artık yürümeyi günlerle ifade etmeliydim. 5. günümdü sokaktaki. 12 saatlik tren yolculuğumu da hesaba katınca 6 gündür de uykusuzdum. tabi metronun ilk ve son durağı arasında gidip gelirken uyduğum 2 saatlik uykuları saymazsak. bir gece de parkta uyumuştum ağaçların altında. helena'yla mesajlaşıyorduk sürekli. dünyanın öbür ucundan, hindistan'dan bana yardımcı olmaya, sam'e ulaşmaya çalışıyordu ama elinden hiçbir şey gelmiyordu. yaşadığı stresi tahmin edebiliyordum, ben bile daha rahattım belki ona göre..

o gece pazardı. gökyüzü alacakaranlık-gece moduna geçmişti. demek ki saat 11 ile 3 arasında bir vakitti.ana caddeleri bitirmiş, ara sokaklara merakla dalıyordum. üst caddeye çıkan karanlık bir merdivende üç-beş gölge takılıyordu. yukarı çıkarken birden burun deliklerim genişledi ve o özlediği kokuyu aldı.. içinde bulunduğum mülteci ruh haliyle es geçtim tabi, utanmıştım. ama böyle bir konuda ve bu haldeyken utanma olmazdı, değil mi? bir saat sonra tekrar aynı yerden geçtim. ayaklarım gideceği yönü biliyordu nasılsa. merdivenlerden çıkarken adımlarım ağırlaştı. derin bir nefes aldım ve iyice yavaşladım. tam bu anda duyduğum cümle gerçek olamazdı:

"içmesi nice?"

"ne? türkçe biliyor musn?!" bu kadar şaşırıp, bu kadar da sevinemezdim. durdum ve laflamaya başladık. çiftli aramızda dönüyordu artık. bir türk, bir yunan, bir de ben.. memleket hasretiyle tutuşan Mustafa bir çiftli daha sardı. istanbul'u özledi, türkiye'yi özledi ve "türkiyem" güfteli bir uzun hava tutturdu. içtikçe gözlerim açılıyordu..

mustafa'ya baktıkça "neredeyim ben? kim bu insanlar? n'apıyorum bu insanların yanında?" soruları beynimde çakmaya başladı. mustafa çantasının üzerinde oturuyordu, boyu düşündüğümden çok daha kısaydı ve tutturduğu uzun havayla bir keloğlan imajı çiziyordu önümde. sonra yunan arkadaşına isveççe birşeyler söyledi ve adam gitti. anlamıştım ne söylediğini ama paranoya ve trip beni sormaya itti:

"nereye gitti arkadaşın?"

"tatlı bir şeyler almaya yolladım.." evet doğruyu söylüyordu. sonra devam etti. "5 gündür sokaklardasın, görüyoruz.." birden gerilmeye başladım.

"arkadaşıma geldim ama ulaşamıyorum şimdi ona. haber bekliyorum." burada işim bitmişti. bütün kan bacaklarıma hücum etmeye başladı. kaçmak istiyordum ama yapılan ikrama karşılık mustafa'yı yalnız bırakıp gitmem hoş olmayacaktı. arkadaşı gelince hemen toparlanıp kalktım.

"nereye gidiyorsun?"

"tribe girdim, biraz yürümem lazım.."

"birşeye ihtiyacın olursa çekinme gel.." işte şimdi tam dehşete düşmüştüm. gecenin bu saatinde sokakta esrar içen bir adam bana nasıl yardım edebilirdi düşünmek bile istemiyorum. hızla yürüyüp uzaklaştım oradan. hava da aydınlanmıştı bile.

bu arada helena'ya mesaj atıp harika hissettiğimi yazmıştım. 4 saat önce berbat bir durumdayken şimdi değişmiştim. hayatımda yaşadığım en muhteşem kafa hala bu dakikalardır.

trafik ışıkları sürekli 'bip' sesleri çıkartıyordu. kırmızıda ve yeşilde ritimler hızlanıp yavaşlıyordu. boş sokaklarda yürürken caddedeki bütün trafik ışıklarının sesini duyuyordum. dahası, kafamın içinde bir dj vardı da bütün sesleri düzenleyip harika bir şarkı çalıyordu. dans etmek istiyordum. nitekim de öyle yaptım. boş bir ara sokağa girip çılgınlar gibi dans ediyordum. sanırım ilk kez içimden gelerek dans etmiştim hayatımda..

düşüş

2010-07-02T03:24:00.000-07:00

uçak indiğinde aklımda olan tek düşünce bir an önce otel bulup yemek yemekti. körükten çıktıktan sonra yolcumun yanımda olmadığını fark ettim. söylene söylene geri döndüğümde adamın yanında bir kadın polisle koca bir alman kurdunun durduğunu gördüm. artık geri dönemezdim. sırıtarak yanlarına gidip sordum:

"bir sorun mu var?"

"köpek sizden hoşlanmadı. lütfen beni takip edin.. nereden geliyorsunuz?"

"hindistan."

"nerelisiniz?"

"kıbrıslıyız arkadaşımla.."

bu arada, aramızda ingilizce konuşuyor olmamız da komikti tabi. uzun ve geniş koridorda ilerleyerek bir odaya girdik. hemen arkamızdan valizlerimiz gelmişti. odada 10 kadar polis vardı. rahat davranayım diye uçakta içtiğim şaraplar şimdi bir komediye sebep olacaktı.

valizimin yarısı türkçe kitaplarla doluydu. kitapları benim alacağım konusunda anlaşmıştık ciwanla. bunların hangi dilde olduğu tartışılırken, diğer taraftan eşyalarım didik didik ediliyordu. komikti, aradıkları birşeyler vardı: uyuşturucu. oysaki hindistan'dan bambaşka bir amaçla gelmiştik..

"poşetteki çamaşırlar kirli, kokarlar. açmanızı tavsiye etmem.." suratıma bir bakış fırlatıp açtı poşeti genç kadın. yüzündeki ekşimeyi görünce bilmiş bilmiş: "sizi uyarmıştım.." dedim. sağ tarafımda da cüzdanımı boşaltan iki erkek polis vardı. "başkalarının eşyalarını karıştırmak hiç hoş bir davranış değildir.." ne saçmalıyordum böyle. gelen cevap beni susturmalıydı.. "biz kötü çocuklarız!" bu sırada yanımda da yolcuma aynını yapıyorlar, bir yandan da sorguluyorlardı. çaktırmadan hem onları dinliyordum hem de ona göre cevaplar veriyordum.

küçük, beyaz duvarları olan, penceresiz bir odaya aldılar ayrı ayrı. tamamen soyunmamı istediler. çok utanmıştım. iki tane adamın karşısında bu şekilde soyunmak.. odadan çıktığımızda kitapların başında bir kadının onların dilini onayladığını gördüm. bu saatten sonra türk olduğumu inkar edecek değildim. hemen atladım:

"aa.. türkçe biliyor musunuz?"
"ben.. çok az bliyorm.."

evet, yaka kartına bakınca kadının yunan olduğunu gördüm ve yutkundum.. ne de olsa çantamdaki kıbrıs pasaportuydu..

buradaki işimiz bitince başka bir yere götürdüler bizi. havaalanı karakoluydu burası sanırım. bir hücreye koyulduk. hala yolcumu sakinleştirmeye çalışıyordum. sanki gerizekalı adam zaten buraya iltica etmeye gelmemişti. duvarlarda her dilden yazı vardı. benden önce gelen türkler sakinleştirici telkinlerde bulunmuşlardı. aslında belliydi ki onlar da çok rahattı.. 'rahat olursanız hiçbir şey olmaz. sakin olun yeter..'

tabi ki burada da rahat durmadım. hindistandan beridir sigara içmemiştim. sigarasızlık beynime vuruyor, hatta dışarı çıkmak için sinirlerimi yırtıyordu.

"sigara içmem lazım. bu benim hakkım. insan haklarına aykırı bu yaptığınız!!" nasıl bir saçmalıktır bu.. ama bedenimin buna ihtiyacı vardı. polis ısrarla beklememi söylüyordu. en sonunda kendi kullandıkları şeyi (bir tür tütündü sanırım ama çiğnenen cinsinden. hala tam olarak ne olduğunu bilmem..) uzattı. benim cevabım yine takdire şayandı:

"bilmediğim şeyleri kullanmam ben!" söylerken bile komik gelmişti bu..

leopold'de son yemek - keman kebap

2010-06-24T02:14:00.000-07:00

mumbai'ye vardığımda cebimde birkaç isveç kronu vardı. helsinki'de ciwan'ın yakalanması, stockholm'de paramı kaybetmem, son günümü neredeyse sadece tatsız uçak yemekleriyle geçirmiş olmam ve şimdi de havaalanında kısılıp kalmam.. ne olursa olsun kendimi güvende hissediyordum. uçaktan iner inmez insanın burnunu kesen 'mumbai kokusu' ve boğucu sıcaklık..

telefonumda hiç para yoktu, arama yapamıyordum. yapmam gereken sam'i aramaktı. sonrasını onlar çözeceklerdi. havaalanının dışındabir masada kurulu ücretli telefonu kullanabilmek için hintlilerle sıkı bir pazarlığa girdim. bozuk para olduğu için mi, isveç kronu olduğu için mi net hatırlamıyorum ama pek yanaşmamışlardı. ısrar ısrar üstüne sam'le konuşmayı başardım. bir taksiye binip colaba'daki otelin önüne gitmemi söyledi. bizden birisi ihtiyacım olan parayı getirecekti. buraya kadar sorun yoktu, ancak hindistan'da olduğum gerçeğini taksiye binmeye çalışırken tekrar anladım. otelin önüne gelmiştik, ancak ortada bizimkilerden hiç kimse yoktu. taksici yalan söylediğimi düşünüp kaygılanmaya, kaygılandıkça da dırdır etmeye başlamıştı bile. neyse ki bekleyişin ardından adam geldi. beni otelde bir odaya yerleştirdikten sonra da gitti. hemen birikmiş kirli çamaşırlarımı yıkamaya koyuldum banyoda. zor bela işimi hallettikten sonra ıslak çamaşırları etrafa yaydım ve tavandaki vantilatörü çalıştırıp çıktım. odada çıkacak fırtınanın çamaşırları kurutmasını umuyordum.

çıkmadan biraz önce sam'den bir telefon aldım. akşam altı buçuktaki uçuşla tekrar gitmek isteyip istemediğimi sordu. bir an önce bitsin istiyordum bu kargaşa, kabul ettim. odadan aceleyle çıkıp leopold'e gittim. ciwan'la karı-kocalar gibi kavga edip edip yine birlikte geldiğimiz yer leopold. kah duvarlardaki posterlere bakıp, kah etraftaki insanları izleyip babil'in kulesine benzettiğimiz yer.. kebap yedim acele acele. günlerdir yediğim tek düzgün yemekti bu, tadını çıkardım.

viyana viyana

2010-06-23T06:02:00.000-07:00

dört mü yoksa beş mi geride kalan yıl sayısı tam çıkaramadım. yağmur böyle yağıyordu yine bulutları yırtarcasına. avrupa'nın ortasındaki şehrin havaalanı polisi çantamı didik didik ettikten sonra beni dört, bilemedin beş metrekarelik bir hücreye koymuştu. sorgu sıramı beklemek üzere hapse yollanacaktım. yağmur içimdekini döküyordu benim yerime. bana cesaret verir, avutur gibiydi. öyle hissetmiştim. sanki ağlamamı söylüyordu, sular döküldükçe içimdeki çamura batmış ruhum temizleniyordu. o zamandan beri ne zaman yağmur yağsa mutlu olurum. bütün pislik temizlenir içimde.

pencereleri tellerle örülmüş bir otobüse bindirdiler sonra. caddelerden geçerken insanların içeridekini görmek için attıkları meraklı bakışlar isabet ediyordu üzerime. ellerimdeki kelepçeler, etrafımdaki engel beni sıkıştırıyordu. nasıl bu hale düşmüştüm? bir kaçış planı olmalıyken bu, nasıl infilak etmiştim? ayakkabılarımın bağcıklarını aldılar, sahip olduğum herşeyi aldılar ve bir kutuya attılar. aşağılanmış hissediyordum ama yüzümdeki tebessümün söylediğine göre intihar edeceğimi düşündükleri için ben onları aşağılıyordum.

iki tane ranza ve etrafında sandalyelerin dizili olduğu bir hücreye koydular beni. bir oda mıydı yoksa bu.. hatırladığım kadarıyla bir gürcü, bir çinli, biri daha ve ben.. içinde bulunduğum gerçekliği net olarak algılayamamıştım daha. hemen bir duş aldım. uyumaya hazırlanırken karşımdaki ranzada gürcü'yle çinli'nin porno dergilere bakarak oynaştığını gördüm. çinli, hücrenin zevki miydi? ürktüm. en iyi ihtimalle taciz edilebilirdim. oyalanmadan uyudum. daha sonra şampuanım çalınacaktı. =)

sabah olduğunda bir polisin sesiyle uyandım. adımı söylüyordu. gerekli prosedürü uygulamak için sağlık kontrolünden geçirmeye ve ifademi almaya götüreceklerdi beni. önüme bir form koydular. çeşitli hastalıkları geçirip geçirmediğime dair sorular vardı. son sayfa en eğlencelisiydi: hiç depresyona girdiniz mi? depresyonda olduğunuzu düşünüyor musunuz? hiç intihar etmeye teşebbüs ettiniz mi? vs hepsine evet dedim. avusturya da olsa, avrupa'da bu cevaplarla iyi muamele görebileceğimi biliyordum. tepemde dikilen polis almanca birşeyler söyledi, aşağıladı sanırım. zaten türk olmam yeterince problemdi.

bir odaya soktular beni. türk bir tercüman eşliğinde hikayemi anlatacaktım. o sahte pasaportla ne işim vardı orada? nereye gidiyordum? amacım neydi? kendimin bile inanmadığım yalanlar söyledim. uğraşmak istemedikleri için 'hadi canım sen de.." demediler. sonra oradan kurtulmamı sağlayanı söyledim. isveç'e iltica talebim halihazırda vardı. mülteci kimliğim de çantamdaydı. önceki gün havaalanında çantamı arayan polis görmemişti. bunu o zaman söyleseymişim beni hemen isveç'e geri yollayacaklarmış meğer. isveç.. evim..

aynı gün akşam olmadan stockholm'deydim tekrar. ne olursa olsun istanbul'a dönecektim. mülteci bürosu'nun tayin ettiği danışmanımı aradım. en az dört, olmadı beş farklı şekilde geri dönmek istediğimi, iltica etmekten vazgeçtiğimi söyledim. sesinde saklayamadığı bir sevinç hissetmiştim. ne yapmam gerektiğini söyledi. ilk yollandığım geçici ikamet yerine gidip işlemlerimi yaptıracaktım. bir on gün daha uğraşmam gerekti. bu kısmı da bir başka zaman anlatacağım..

kilitli

2010-06-15T14:04:00.000-07:00

çocuk çiğ bir su damlasıyla yalpaladı. on gün önceki yağmurlardan artıktı ayağına bağ olan. bir refleks hareketiyle eli kapının koluna gitti. durdu bir an için, düşündü; açmalı mıydı kapıyı? geri dönülmez olabilirdi sonucu, düşündü bir süre. sağ kolu kasılmaya başlamıştı. bileği yana büküldü, yumruğu sıkıldı. ağır ağır indirdi kapının kolunu. kilitliydi. bir kez daha denedi emin olmak için. şimdi, bunu kozmik bir işaret olarak kabul edip gerisin geri dönmeli miydi, yoksa kararını vermiş miydi çoktan! parmaklarıyla demiri kavrayarak bekliyordu. bedeni devre dışı kalmıştı da tüm enerjisini düşünmeye odaklamıştı. ne olabilirdi ki? sonunda aynı kalmayacaktı. kapıyı açsa yeni olanı görecekti, açmasa yeni bir duyguyla tanışacaktı: 'keşke'. buraya kadar gelmişti. eli terlemişti. geri çekti. çantasının kalabalığında anahtarı arıyordu. yuvasına kıvrılarak akan bir yılan canlandı gözünde. kilidi açtı. bir kez daha çevirdi ve itti kapıyı..

yastık şiiri

2010-06-11T14:51:00.000-07:00

kıpırtısız yalnızlıkla kenetleniyor yoğurduğum duygu
ağulu bir hava kütlesi, ve saydam ölüm dokunuyor
masanın üstünde bekleyen kalemlere
şüphe doğurmazdı oysa tanrının kitabında iyilik
tanrı özür diliyor, ecel adresini şaşırıyor
utanç vebası bu, yüzlere yayılıyor son hızla
insanlığından ürkütüyor boş beleş züppeler
ayak takımı sapkın, başı tekmeliyor
tereddütsüz bir hamleyle tıkanıyor tanımlar
sıfatlar yerle bir, isimler çıkıyor yeni güne
kaldırım, sokak, bina ve yatak
işte böyle eşit şimdi yatay düzlemde
ayak, baş, kol ve kıç
nihayet özgürlük kazanıyor aklım
yasak bir isim var defterimde
hatırladığımda kayboluyorum
annemi suçluyor babam
yaradılışa küfrediyor cellatlar
susuyorum, tanımlar bitti
kafamda onikibuçukluk bir telaş
silikleşiyor kalemin ucu
duyuyorum, içeride umut, boğuyorum
sesi geliyor babamın
yaradılışa sövüyorum, şakaklarımda ellerim
uzaklaşıyor tanrının sesi, gülüyorum
deliriyor dünyadaki bütün anneler
death can dance
love is death
basit bir cümle kuruyorum
derin bir uyku düşüyor, göremiyorum

2010-06-04T16:23:00.000-07:00

"siyasal teoloji"yi ele aldığı kitabında schmitt, çağımızın siyasal kavramlarının aslında din kaynaklı kavramlar olduğunu yazıyor. egemenlik, itaat, bağlılık(sadakat), siyasatten biat etmek(political obligation), hak ya da kanun gibi kavramların sekülerleşmiş (ya da sekülerleştirilmiş) dinsel kavramlar olduğunu belirtiyor. bu husus, tabii, özellikle egemenlik kavramı konusunda netlik arz ediyor. parlamenter demokrasilerde ulusa(ya da halka) atfedilen egemenlik herşeye kadir olan tanrı'nın egemenliğinin bir çeşit dünyevi kopyası şeklinde karşımıza çıkıyor. ulusun oyladığı ve onayladığı anayasalar ise tanrının kelamına tekabül ediyor. din kökenli kavramlar ile siyaset kavramları arasında bu tür analojileri çoğaltmak mümkün. schmitt'in siyasal tercihlerinin tümüyle karşısında olan c. offe de onun bu konudaki görüşünü benimseyerek modern siyaset teorisinin teolojik temeller üzerine kurulduğunu kabul ediyor ve örneğin, demokrasiye karşı beslediğimiz inancın da, gerçekte, hristiyan hristiyan teolojinin sekülerleşmiş bir versiyonu olduğunu söylüyor. bunun yanı sıra, din ile politika arasındaki bu sıkı bağın tabii sadece hristiyanlığa özgü olmadığını da ekliyor ve günümüzde "iktidarın demokratik meşruluğuna karşı çıkan tek alternatifin teokratik meşruluk" olduğunu yazıyor.

nur vergin - siyasetin sosyolojisi, sayfa 106, dipnot

yapıladuran doğu-batı kavgasını ve türkiye'nin hangisine ait olduğu sorunsalını, hatta ab bir hristiyanlar klübü mü sorusunu da cevaplayan bu dipnotun, benim "uygarlıklar çatışması" olarak nitelediğim hristiyan ve müslüman kültürün uzlaşamaması ve sıkışmışlığı durumunu gayet iyi açıkladığını düşünüyorum. siyaset geleneğinin ve meşruluk kanallarının farklı dinamiklerden ortaya çıktığını, işte tam da bu yüzden demokrasi, parlamento, seçme hakkı, liderlik gibi kavramların farklı algılandığını; bu bağlamda da türkiye'nin batı'ya mı, doğu'ya mı ait bir kültür olduğu sorusunun cevabının "daha çok doğu'ya" şeklinde olduğunu söylüyorum. işte bu yüzdendir ki türkiye batı'dan devşirme liberal demokrasi kavramlarını yaklaşık yüz yıldır hala tam olarak sindirememiştir.

2010-05-21T00:59:00.000-07:00

"insan olma sanatında ustalaşamayan hiçbir ses, hiçbir görüntü anılarımızda yer edemeyecektir. çünkü sanat, bize insan olduğumuzu hatırlatan bir dışavurumdan fazla olarak ancak, bir adım öteye götürebilecek bir aydınlanmadır."

ah ustalar.. olmuş mu bu tezgah böyle..

2010-05-17T06:49:00.000-07:00

onlarca tanışma içinden çeşit çeşit tanışma anlatabilirim. bütün bu yığının saatlerimizi alacağını düşünme. birkaç şekli vardır tanışmalarımızın. çünkü bizler basmakalıbız. tüm marjinalliğimize rağmen birkaç modelden yukarı çıkmaz özgünlüğümüz. kenardayız, sayfamızın kenar sayısı belli.

ilk yaz günlerinden biriydi yine, bugün gibi sıcak. polenler daha kör etmiyordu burnumuzu kaşıntıyla. yaz, ilk günlerinde bir telaş başlatır tenlerde. yapış yapış olmadan vücutlarımız dokunmak isteriz başkalarına. sodalarımızı yudumlarken zoraki bir sohbet tutturmuştuk. insanlığımızdan ödün vermeyelim de tanıyalım birbirimizi - azıcık. çeneme vurdu yine, başladım mı anlatmaya öylece.. bir türlü dikkati toplanamadı. eli kaydı gitti organını düzeltmeye. derdi neydi sanki? bayılmıyordu sohbetime de bana da. yarım saatimizi almadı zaten birleşmemiz.

boş bir eve gittik. ev boştu, içimiz boştu, doldurduk. ah ustalar.. bu mutfak tezgahı düz değil ki. elleri kırılasıca ustalar. türkiye'de böyle işte insanlar. alacaklarını aldı mı özen göstermezler işlerine, umursamazlar da ötesini. halbuki avrupa böyle miymiş? işlerinin hakkını verirmiş insanlar, seks yapmak için de kasmazlarmış-mış. tabi, devam edelim.

yere serdiğimiz buzdolabı kutusu ne de naif duruyor. insan sadece sekse odaklandı mı pek yavan oluyor bu da. ama yine de iki tarafın da derdi bu. beklenti yok, umut yok, hayat var. sus, suss. işte bitti, en fazla yarım saatimizi aldı. ağzımda pis bir parfüm tadı kaldı. kokusu başka, tadı başka meredin. su içsem geçmez, sigara içsem bastırmaz. bu sahteliğe bu kalıcılık yaraşır mı?

iki dakika önce olanlar neydi? şimdi ahbap olduk, birbirine yabancı ahbaplar. ah ustalar.. bu mutfak tezgahı eğri.. gözü kör olasıca ustalar. bu kadar kasmasa da sohbet eğreti durmasa. tamam o zaman, yolun devamını biliyorum. gelmene gerek yok. tamam, çok naziksin.

altın vuruş

2010-04-18T14:54:00.000-07:00

eskittiğim şarkılar doğurdun

damarlarımda kirli kan

aşkyuvarlarından notalar

mum ateşinde erittiğimiz

koca bir yalan geçmişimiz

hukukumuz ancak acılara dayanır

beynimin çeperlerine çarpan

biteviye yağmur damlaların

dayanılmaz kuşkular

yaşlı bir bilgenin değneği

gümüşten sunak sözleri

girer hücrelerime sessizce

durduğun yer bir vaha

salıncakları cümbüş-şaşaa

çöl ortasında bir temaşa

başımda biten tacı

göç bildim, ezberimdi

bozuldu geçmişinde

öl dedim sana

kırmızı gözlerle

şehir yas tuttu sinsice

01/06/2007

boliden

14/04/2010

avcılar

ölüm sonrası sızlanış

2010-04-12T16:36:00.000-07:00

öldüm işte

evimde puslu gece

duvarlar, yalnızlık ve aynı hikaye

eskidi bedenim

-tazeydi, yirmiüçünde-

doydu günlerine

-bir yanda söverken yazgı-

adalet fesat karıştırmış kefesine

ölçüsüz usturası,

kesti nefesimi kör ece

ve öldüm işte

sokaklar unuttu adımı

küçüldüm, ufalandım

pabucuna bulandım akşamcıların

yaş olsaydı etim

dikilirdim hemen köşede

sorardı adımı bir adam:

"adım yok, işine bak aslanım.."

ve öldüm işte

sofularla soysuzların karıştığı

bir nice aleme gömüldüm

aynı burası da

hep gece, hep tek başına

çarpa dursaydı yüreğim

ben yine hapsolmuşum

hiçyerin dibinde

ozan kayra is on the stage

2010-04-04T13:20:00.000-07:00

ey blog eşrafı,

ey sayfama denk düşen sörfçü,

çayını al ve otur karşıma. paketinden bir sigarayı sıkıştır iki parmağına ve çak ateşini, sohbet ediyoruz bu sefer..

epey oldu buraya böyle günlük edasında döktürmeyeli. bilinçli aldığım bir karardı bu. fazla kurcalamadan kavrulayım yağımda da iyice bir pişeyim istedim. piştim mi?

eskisi kadar kaotik ve karanlık olmadığımı biliyorum artık. melankoli gider gelir, ama iyiyim iyi. kendimi okula ve akademiye verdim. geleceğim için kastırıyorum. böylelikle kendimden, bugünden ve sorunlardan uzaklaşıp gönlümce at koşturabileceğim bir alan açtım kafamda. asistanlara ve hocalara dadanıp yüksek lisans ve doktora için konu belirledim şimdiden. o kadar ki asistanın biri ne zaman emekli olacağıma karar verdim mi diye espiri yaptı. ben de emekli olmayacağım dedim. akademisyenlik bir ömür boyu sürer bayan hocam! =) anarşizme merak sardım ve gitgide beni etkisi altına alıyor sanırım. ilerisi için büyük planlarım var. bütün dünya beklesin..

yıllarca süren çabalarımın ve iş görüşmeleri konusunda yaptığım ihtisasın sonucunda bir iş bulabildim. çarşamba günü başlayabileceğim bildirildi. başlayıp bir hafta kadar çalışmadan gerçek olduğuna inanabileceğimi sanmıyorum. nitekim iş görüşmelerindeki tecrübelerime dayanarak insan kaynaklarında çalışabileceğimi düşünüyordum artık.

özel hayatıma gelince hala aynı çemberin içinde nokta değiştiriyorum. son birkaç gündür kendimi eve kapatmamın sonucunda bu kısır döngünün sebebini buldum sanırım. pek arabesk ve romantik bir cevap buldum. o şekilde de ifade edeceğim: aşkıma ihanet etmemek adına unutmamak için elimden geleni yapıyorum. eski takipçilerim bilirler, tur'at diye bir vak'am vardı. güzel bir boynuz yemiş ve bir çuval incirin içinde domuz edasıyla yuvarlanmıştım. neyse.. onun yaptığı onursuzluğa rağmen sahip olduklarımı korursam kendime saygımı kaybetmemiş olacağımı düşünmüşüm. bu bir ilk aşk vurgunuydu. sanki insan hayatında bir kere sevebilirdi. bugüne kadar okuduğum bütün aşk hikayelerinin beni uğrattığı bir yanılsamaydı. gözlerim yeni açılmadı evet ama 2. yıl dönümüne yaklaştıkça en baştan başladım düşünmeye, pişmanlıklara, lanet etmelere ve bundan ölesiye sıkıldım. ve nedenini anlıyorum sanırım. herşeye rağmen onu hep seveceğimi söylediğimde buna kendim fena halde inanmışım =)

şimdi heyecanla işe başlamayı ve okulla birlikte geride kalan ne varsa düzene sokmayı istiyorum. bu iş beklediğim dönüm noktası olacak. planlarıma göre daha erken iş bulacak ve çoktan rayına sokmuş olacaktım hayatı ama olmadı tabii.

şimdi sigaranı bas tablana ve hayatına geri dön..

hep sen gül

2010-03-14T17:20:00.000-07:00

sen hep gül
avurtlarında yavru bir kuş taşıyan
annenin mahçubiyetiyle
gözlerinde çingeneler dolansın
evsizlere değen hor sözler bulansın
kan ve şekerle dolsun yanakların
hep sen gül
kardeşlerin ararken mızıkaları
sessizce üflerken nefeslerini
asma boynuna işkenceni bu gece
parlak bir broş tak onun yerine
göğsünde utansın karanlık
gece varsa, ay da var
yeter ki sen hep gül

15/03/2010

bilgisayara methiye

2010-03-12T16:52:00.000-08:00

öylece durmuş sana bakıyorum. ellerim teninde ince bir gezintide. ısınmışsın. yüzünde, gözlerinde kayboluyorum gecelerce ve günlerce. bir başkası yok, başka birşey yok. bütün dünyam sensin belki de. öylece durmuş beyaz yüzünü izliyorum. ellerim sıcak teninde sesler çıkartıyor, gözlerim arzuyla bir kıpırtı arıyor. heyecanlanıyorum, korkuyorum, histeri bu. geceleri, herkes uyuyunca sesini duyuyorum odamda. dokunuyorum, çırpınıp diniyorsun yine.

kopan üç parça

2010-02-27T17:40:00.000-08:00

I.

sen ki
gözlerimden kopan bir göktaşıydın
uzak bir gezegenden bakıp
dilek tuttular ışığını görünce
umut bağlanan, kör düğümü ömrün
kimbilir hangi kıyameti taktın peşine

II.

karanlık perdeden söylenen bir türkü
ellerimde ölüm ve mutluyum yine
gözlerimde o sonsuz pencere
yaptığım laf kalabalığı, evet
ve emrimde binlerce köle
noktalı, virgüllü ve harfli zincirlerle
vuruyorum ciğerine soru işaretleriyle
yaşamın ve utancın eşiğinde
ve evet, ölüyüm işte
ve evet, hiçliğin ortasından
haykırıyorum göğe
belki sesimi duyar
aç bir kırlangıç da
koparıp dilimi yutar diye
ah o sonsuz çile
yalnızlığın erişilmez avuntusunda
yabancı bir dilin hücumu üzerime
aksak hecelerle inen her darbe
bir es veriyor umut, umut diye

III.

elimden uçan bumerangın
sırtıma çarpmasıyle uyandım düşümden

admitting a loss

2010-02-13T19:14:00.000-08:00

we act grandsons of a disaster
noted a wondrous destruction
my journal is full of defeats
my skin is light of hope
still standing on the fields of death
how can the past be justified
all rotten and betrayed trust
we are sons of faith
so-called promises and ruined fate

Kaosun Altın Çağı - II

2010-02-08T16:38:00.000-08:00

Çoğu insan düzenli bir hayatı olsun ister. İstediği bu düzene ulaşmak için durmadan çalışır, çalışır, çalışır. Sonra birgün bir aksilik olur. Hiç de hesaba katmamıştır. İşte düzen bozuldu. Düzenin hassas dengesi kimsenin kontrolünü tanımaz. Otorite pamuk ipliğine bağlıdır.

Düşünce sistemlerine bakalım. Nasıl da kusursuzları vardır. O kadar kusursuz olduklarını düşünürüz ki hayatımızı onların üzerine kurmuşuzdur. İnsanlarla ilişkilerimiz, ilişkiye girdiğimiz insanlar, sohbetlerimiz, bakışlarımız ve daha birçok unsuru hayatımızın.. Hepsini önüne serdiğimiz sistemler. Ve bir düzen düşleriz, bir ütopyayla filizlenir bu ideolojiler zihnimizde. Yaşlandıkça kök saldığı da olur, kuruyup gittiği de. Kök salmışsa, mücadele gerektirir. Yaymak isteriz, insanlara kabul ettirmek, aynı oranda da kitleler oluşturup erki düşüncemiz yoluyla kendimize geçirmek.

Fikirlerimiz bizden bağımsız dolaşsaydı ortalıkta ve onları rengarenk kütleler olarak tasvir edebilseydik nasıl bir görsel şölene tanık olacağımızı düşünün. İşte bu görsel şölenin aslında nasıl bir savaş meydanı olarak vücut bulduğunu, yarattığımız çatışmaları kestirebiliyoruz gözümüzde artık. Hepimiz tacı ele geçirmek istiyoruz fikirlerimiz aracılığıyla, hepimiz diktatör olmanın bir yolunu buluyoruz binlerce yıldır evrimleşmiş demokrasilerle.

Yaratımız olan çatışmalar bizi nereye götürecek peki? Bilimkurgunun gözümüze soktuğu, insanoğlu için karanlık bir geleceğe mi, yoksa dengelenmiş ve birbiriyle barışarak bütünleşmiş bir insanlığa mı? Düzeni korumaya çalışanlara aldanmayın derim. Düzeni korumak ondan yarar sağlayanların ya da akılsızların ülküsüdür. Düzeni değiştirmek evrilmenin tek yoludur. Ara vermeden bir ‘diğeri’ yaratmanın milletlerden daha üstün bir ülkü olan insanlığın asla yararına olmadı. Artık feodal yapılar halinde birbirimizden habersiz yaşamıyoruz. Afrika’daki açlıktan da, Avrupa’daki hayvan hakları savunucularının verdiği hukuki mücadelelerden de haberimiz var. Egomuzu kendi dünyamızda bırakıp erk için savaşmayı bırakalım artık.

Demokrasiyse egemenlerin demokrasisi olmasın.

Özgürlükse varsılların özgürlüğü olmasın.

Varsıllıksa iktidar sahiplerinin varsıllığı olmasın.

Ülkeler ve sınırlar birkaç yüzyıldan fazla yaşayamazlar. Sınırlar için savaşmak en fazla nüfus artışına karşı alınan canice bir önlemdir. Farklılıklarla yaşamayı öğrendikçe sınırlar anlamsızlaşacaktır. Refah sınırlarda değil. Refah evimizdedir. Hiçbir aklı selim insan bir dünya imparatorluğunun vatandaşı olduğu için huzurlu ölmemiştir.

Kendi çıkarlarımız için yönetme hırsımızı bırakıp yaşama hırsı edinmemizin zamanı gelmiştir. Aksi takdirde düzen koruyucular tarafından adaletsizlik tüm insanlığı aşarak sınırlar çizecek ve açlarla tokları haksız bir mücadelenin içinde yozlaştıracaktır.

Not: Bu yazı 09.02.2010 tarihinde serbest yazarlarda yayınlanmıştır. Yazının ilk bölümünü de buradan okuyabilirsiniz.

cemal süreya - iki şey

2010-02-03T09:55:00.000-08:00

"..
iki şey: aşk ve şiir
mutsuzlukla beslenir biri
biri ona dönüşür"

cemal süreya - iki şey

2010-01-30T16:24:00.000-08:00

10 gündür şiir yazmaya çalışıyorum. ah ne sancı. acı desek acı var, imge desek o da.. ne gerekiyorsa var gibi. 'gibi' işte, olsaydı her şey yazılmıştı şimdiye. acı var dedim ya, neden olduğunu tam olarak bilmiyorum ben de. neşeli şiir yazamıyorum, o konuda konuşmayın, terslerim. of bu yazı çok saçma oldu ve düz yazı yazmak istemiyorum. blog yazmaktan şiir yazamaz oldum. ne yazmaya başlasam blog yazısı şeklinde oluyor. hatta ödev yazarken bile bu formatta yazdım, gördünüz. neyse sustum ben.

yangın

2010-01-25T18:58:00.000-08:00

silik bir gölgenin içine düştü şehir
yangından kurtulan evlerde hala mücadele
küllerin arasında bir taş, değerli olmalı
ruhları yaralayan alevin bile yok edemediği taş
her tarafta yaralılar, gövdesi kömür kollar, aksayan kalpler

silik bir gölgenin içine düştü şehir
insanlar toz parçaları gibi dağılıyor meydanlarda
umursamak elde değil, umarsızlığın ini şehir
toz parçacıkları dumana bırakıyor kendini
yumuşak bir yatak sanıp ölümün izlerini

silik bir gölgenin içine düştü şehir
odamın duvarları boş, eşyalar üstüste
öldürücü bir cinnet anı konuyor pencereme
perdeler kapalı, perdeler kapalı
görmüyorum cinneti, duymuyorum
kulaklarım kapalı, gözlerim kapalı
inkar ediyorum bir yangın mahallinden kaçtığımı
dumana sığınıp unutmaya çalıştığımı

haziran 2008

bütün bloglara bir şiir

2010-01-24T10:30:00.000-08:00

lady lazarus by sylvia plath

i have done it again.
one year in every ten
i manage it--

a sort of walking miracle, my skin
bright as a nazi lampshade,
my right foot

a paperweight,
my face featureless, fine
jew linen.

peel off the napkin
o my enemy.
do i terrify?--

the nose, the eye pits, the full set of teeth?
the sour breath
will vanish in a day.

soon, soon the flesh
the grave cave ate will be
at home on me

and i a smiling woman.
i am only thirty.
and like the cat i have nine times to die.

this is number three.
what a trash
to annihilate each decade.

what a million filaments.
the peanut-crunching crowd
shoves in to see

them unwrap me hand and foot--
the big strip tease.
gentlemen, ladies

these are my hands
my knees.
i may be skin and bone,

nevertheless, i am the same, identical woman.
the first time it happened i was ten.
it was an accident.

the second time i meant
to last it out and not come back at all.
i rocked shut

as a seashell.
they had to call and call
and pick the worms off me like sticky pearls.

dying
is an art, like everything else.
i do it exceptionally well.

i do it so it feels like hell.
i do it so it feels real.
i guess you could say i've a call.

it's easy enough to do it in a cell.
it's easy enough to do it and stay put.
it's the theatrical

comeback in broad day
to the same place, the same face, the same brute
amused shout:

'a miracle!'
that knocks me out.
there is a charge

for the eyeing of my scars, there is a charge
for the hearing of my heart--
it really goes.

and there is a charge, a very large charge
for a word or a touch
or a bit of blood

or a piece of my hair or my clothes.
so, so, herr doktor.
so, herr enemy.

i am your opus,
i am your valuable,
the pure gold baby

that melts to a shriek.
i turn and burn.
do not think i underestimate your great concern.

ash, ash--
you poke and stir.
flesh, bone, there is nothing there--

a cake of soap,
a wedding ring,
a gold filling.

herr god, herr lucifer
beware
beware.

out of the ash
i rise with my red hair
and i eat men like air.

-------------------------------------

çevirisi(ekşisözlükten):

işte yine yaptım
her on yılda bir
böyle bir tane beceririm

bir tür ayaklı mucize, tenim
bir nazi lamba siperliği kadar parlak,
sağ ayağım

tüy kadar hafif
yüzüm ifadesiz, incecik
yahudi kumaşından.

çözün kundağı
ah, sevgili düşmanım.
korkutuyor muyum? -

burnu, göz bebekleri, 32 dişi yerli yerinde mi?
acı nefesi
ertesi gün yok olacak.

yakında, çok yakında
vahim bir öldür gücü
evimde, etimde olacak

ve ben işte gülümseyen bir kadın.
daha sadece otuzunda.
ve kedi gibi dokuz canlıyım.

bu üçüncü sefer.
ne lüzumsuzluk
on yılda bir imha.

bu ne çok iplik.
çekirdek yiyen kalabalik
itişir içeri görmek için

ellerimi ayaklarımı çözmelerini -
muhteşem soyunmalar.
baylar, bayanlar

bunlar ellerim benim,
bunlar dizlerim.
bir deri bir kemik olabilirim, farketmez,

ben de onlardandım, tek tip kadın işte
ilk seferinde on yaşındaydım.
kazaydı.

ikinci seferinde istedim
bitirip gitmeyi ve hiç daha dönmemeyi.
üst üstüme kapaklandım.

tıpkı bir midye gibi.
tekrar tekrar bağırmaları gerekti çağırmaları
ve üstümden ayıklamaları inci gibi parlak yapışkan solucanları

ölmek
bir sanattır, herşey gibi.
özellikle iyi yaparim.

bir ölürüm ki, cehennemden gelir gibi olurum.
bir ölürüm ki, adeta hakikaten olurum.
sanki gider gibi bir davete.

bunu yapmak çok kolay bir hücrede
ölmek ve kımıldamamak
ölüyü oynadığım tiyatroda sıranın gelmesi gibi

güneşli bir günde geri gel
aynı yere, aynı yüze, zalim
eğlenen çığırışlara:

'mucize!'
işte bu yere yıkar beni.
ama bir bedeli var.

yara izlerime bakmanın, bir bedeli var.
kalbimi dinlemenin ----
hakikaten çalışıyor.

bir bedeli var, çok büyük bir bedeli var.
bir sözün, veya bir dokunuşun.
ya da biraz kanımı akıtmanın.

bir tutam saçımın veya elbisemden bir parçanın.
eee, herr doktor.
eee, herr düşman.

sizin eserinizim ben,
paha biçilmez,
altın topu bebeğinizim

bir çığlığa eriyen
dönüyorum ve yanıyorum.
gösterdiğiniz alakaya aldırmadığımı sanmayın.

kül, kül -
külü eşele bak.
etten kemikten eser yok----

bir kalıp sabun
bir nişan yüzüğü
altın bir diş.

herr tanrı, herr şeytan
savulun
savulun.

küllerin arasından
doğrulurum kızıl saçlarımla
ve çıtır çıtır adam yerim.

ilginçlikler cumhuriyeti'nde bir gün

2010-01-22T07:11:00.000-08:00

bugün ilginç birkaç habere denk geldim gazetede. ilginçlik konusunda abartıyor muyum bilmiyorum. bir de buyurun, siz göz atın isterseniz..

eski eminönü eski belediye başkanı tahir aktaş 1992 yılında bir çorap fabrikası satın almış sultanahmet'te. sonra buranın yıkımı esnasında yerin taa 13 metre altında I. konstantin elçileri kabul ettiği 'magnaura sarayı'nı bulmuş. bakar mısınız tesadüfe. o muhteşem kanunlarımıza göre mülkünüzün altından bir başka mülk çıkarsa, o da size ait olurmuş. tarihi esermiş, davulmuş, zurnaymış.. önemli değilmiş. mülk sahibi de burayı 12 milyon yuroya satışa çıkarmış. vatikan da buraya talipmiş. bence vatikan alsın, zira düğün salonu bile yapmayı düşünen 'yatırımcılar' var imiş. o yatırımcıları asite yatırıp silsek yeryüzünden tarihi eserlerin selameti açısından daha iyi olur belki de. vatikan en azından kendi kültürünün bir parçası sayar da sahip çıkar. ama en akla yatkını buranın müze olması, en azından düğün salonu olmamasıdır.

vatikandan bahsetmişken, onla ilgili bir başka ilginç haber de şu: fransa'da iktidar partisi kamuya açık yerlerde türbanı yasaklamaya karar vermiş. vatikan da buna karşı çıkmış. cumhuriyetin vatandaşlarının ne giyeceğine hükümet karışamazmış. bir de katolik kilisesinin müslümanlarla ilişkilerden sorumlu bir görevlisinin olmasını da üstüne ekleyince vatikanın ne kadar da siyasi bir kurum/yapı olduğu bir kez daha gün yüzüne çıkmış oluyor. bir de bu türban tartışması hiçbir 'laik' ülkede de bitmiyor. ne komik! seküler olsunlar, kimsenin derdi olmasın yani..

askere sivil yargının yolu kapanmış. ergenekon da dahil bir ton dava boşa gidecek bundan sonra. ibret-i alem olsun, ayıp olmasın diye birkaç kişiyi göstermelik bir şekilde cezalandırırlar, biter bu da. akp'ye zıtlık olsun diye her türlü eylemi yapıyorlar. milletvekillerinin içişlerinin izni olmadan cezaevlerini ziyareti de yasaklanmış. dtp'nin uzantısı olacak olan parti için önhazırlık olsa gerek bu da.

balyoz güvenlik harekat planı'nda dost kurumlar arasında geçen türkiye gençlik birliği'nin(tbg) 2006'da kurulmuş olmasına rağmen 2002'deki belgelerde adının geçmiş olması taraf gazetesi'nin 'büyük başarısı' olarak gösterilmiş. okuyucu yorumlarında söylendiği kadarıyla derneğin vizyonunun darbe planlarıyla uzaktan yakından alakası da yok..

bir de erdoğan eylem yapan tekel işçileri aç olduklarını söyledikleri için "ajitasyon yapıyorlar." demiş.

şimdi bunların ne kadar ilginç olduklarına siz karar verin.. =)

kaynak: 22.01.2010 tarihli radikal gazetesi

hadi canım sen de..

2010-01-18T16:05:00.000-08:00

tekdüzeliğin ihtişamlı sefasını sürüyorum bugünlerde. hayat basit, sıradan, rutin ve dertsiz. çamurda yuvarlanan domuzlar gibiyim. altyapıyı sağlamlaştırdım ki şimdi gökdelen diksem vız gelir, bir de tırıs geçer üstüne.

bir diyeceğim daha var: çok sıkıldım ondan bahsetmeye ve olayların ona mal edilmesine. "hadi canım sen de.." diyorum..

unutmadan sigarayı neredeyse bıraktım!! şimdi herkes bıraksın istiyorum..

Polonya Üzerine Notlarım

2010-01-13T02:31:00.000-08:00

Varşova’ya inişimde pasaport kontrol memurunun “Daha önce Batı Avrupa’ya geldiniz mi?” sorusundan anladım ki Polonya’yı bir Batı Avrupa ülkesi olarak görüyordu bazıları. İçten içe gülmüştüm. Daha sonra beni havaalanından alan arkadaşımın evine giderken buz gibi bir iklim ve mimariyle yüzyüze geldim. Binalarıyla, sokaklarıyla ve tramvaylarıyla bir Post-Sovyet ülkesiydi burası. Diktatörlüğün izlerini hala taşıyordu. Kafamda nereye geldiğime dair şaşkınlık ve soru işaretleri yankılanıyordu. Siteler halinde yapılmış konutları küçük odalardan oluşuyordu. Tüm bunları Polonyalı arkadaşlarıma söylediğimde içerleyerek ve nezaketlerini korumaya çalışarak inkar edeceklerdi daha sonra.
Önümdeki beş ayı geçireceğim şehir Varşova’nın hemen güneyinde, trenle iki saatlik bir mesafede olan Radom’du. Tren istanyonunda bir Türk arkadaşımla buluşup Radom’a doğru yola koyulduk. Trendeki bilgilendirme yazıları üç yabancı dildeydi; Almanca, Fransızca ve Rusça. İngilizce’nin bu kadar az kullanılmasına şaşırmıştım. Hatta daha sonra İngilizce bilen birilerini bulmanın zaman zaman ne kadar zor olduğunu da tecrübe edecektim. Trenler eskiydi daha çok, ülkenin dört bir yanı köşe bucak ağ gibi raylarla döşenmişti. Almanlardan ve Ruslardan hiç de azımsanmayacak bir iyilik olarak gördüm bunu.
Radom’a vardığımızda gece yarısıydı. Elimdeki adresi taksiciye verdiğimde epeyce dolandırılacağımı ve yanlış adrese bırakılacağımı bilemezdim. Taksicilere dair evrensel bir olgu olmalı bu. Sonunda yurda vardığımızda beklenmedik misafirler olduğumuzu gördüm. Geleceğimiz konusunda bilgilendirilmemiş resepsiyon görevlisi gecenin yarısında İngilizce bilen birilerini arıyordu. Sonunda geçici bir odaya yerleştirildik. Ertesi gün yurt müdüresinin yarım yamalak İngilizcesi’nin yardımıyla odama yerleştim. Şehirle ilgili bilgi almak için merkezdeki Tourist Information Office’e gittiğimde orada çalışan memurla, Krzysz(Chris), daha sonra arkadaş olduk. Şimdi okul başlayana kadar gezme vaktiydi.
İlk durağım Krakow oldu. Almanların yıkmadığı tek Polonya şehriydi Krakow. Tarihi dokusuyla ülkenin kültür başkenti olarak anılıyordu. Amiyane bir karşılaştırmayla Krakow İstanbul’a, Varşova da Ankara’ya benzetiliyordu. Tarihiyle eski başkent ve soğuk binalarıyla yeni başkent.
Yeni bir şehre gittiğimde müzelerini gezmektense sokaklarında yürüyüp insanlarını incelemeyi yeğlerim. Bu bugünü ve dünü, ve hatta geleceğiyle ilgili birçok tüyo verir gibi geliyor. Krakow’da eski Yahudi bölgesi olan Kazimierz Mahallesi şimdi gece hayatının merkeziydi bu şehir için. Varşova’dan Krakow’a kadar uzanan nehirde deniz taşımacılığının yapılmıyor olmasını garipsemiştim. Nehrin buna elverişli olmadığını söylediler. Zaten ülkenin kuzeyindeki Baltık Denizi’nden başka denizleri de yok, ki bu da soğuk bir deniz. Nehrin hemen yanındaki Vawel Kalesi, şehir başkentken kralın kaldığı yerdi, ve eski Papa’nın halkı selamladığı katedral de kalenin içindeydi. Bu katedralde kraliyet ailesinden bazı şahsiyetlerin mezar anıtlarıyla birlikte Avrupa’yı Viyana’da Türklerden kurtarmalarını temsil eden kabartmalar yer alıyordu. Polonya bu durumla övünüyordu. Kendilerini Avrupa’yı kurtaran devlet olarak görüyorlardı. Evvelki sene ‘kurtarışın’ yıl dönümünün şaşaalı bir şekilde kutlanması belediye başkanının gereksiz harcamalar yaptığla ilgili söylentilere neden olmuş. Son olarak Vawel Kalesi’nin altındaki mağaralarda yaşayan bir ejdarha ve prenses hakkında efsanesi de vardı.
Kapitalizmin ülkeye nasıl işlediğine daha sonra değineceğim ancak Krakow’la ilgili söylemem gereken bir diğer şey tren istasyonunun hemen yanındaki büyük alışveriş merkezi Centralna Krakowka gerçekten büyük ve güzel bir yerdi. Ziyaret ettiğim diğer şehirlerde böyle büyük ve kompleks bir alışveriş merkezi görmediğim için değinmek istedim.
Sonrasında Krakow’a 2 kere daha gittim. Buna rağmen Auschwitz’i çeşitli nedenler yüzünden görememiş olmamı Polonya’ya tekrar gitmek için bir bahane olarak görme iyimserliğinde olmak istiyorum. Auschwitz’e gitmek istediğimi söylediğim her Leh bana gitmememi söyledi. Bu konuda çok hassas olduklarını söyleyebilirim. Burada yapılan soykırımın çok üzücü olduğunu ve bu kampın gerçekten acı verici olduğunu söylediler. Gerçekten de orayı ziyaret eden bütün arkadaşlarım günlerce etkisinde kurtulamadı. Herkes hep bir ağızdan gitmememi söylüyordu. Ülkedeki azınlıklar nüfusun %2-3’den fazlasını oluşturmuyor. Hitler Almanyası Polonya’da sırasıyla Yahudileri, Lehleri ve çingeneleri kırmışlardı. Hatta korkunç bir şekilde Lehlerin derilerinden eldiven yaptıklarını da öğrenince dehşete düşmüştüm.
Radom’a döndüğümde Türk bir oda arkadaşı istemediğim için birbuçuk ay kadar yalnız kaldım. Bu süre içinde çok fazla dışarı çıktığım söylenemez. Sınıfım 30 Türk ve bir İspanyol’dan oluşuyordu. Selçuk Üniversitesi sanki Radom’a taşınmıştı. İstanbul’dan geldiğim için Türkler tarafından garipseniyordum. Zaten daha sonra yaşadığım sorunları da yalnızca Türklerle yaşamıştım. Oda arkadaşımın geldiğine sevinmiştim ancak daha sonra bu sevincim de kursağımda kalacaktı. Bulgar arkadaşımın(adını asla söyleyemedim) İngilizcesi yok denecek kadar kötüydü. Yalnızca zaruri durumlarda konuşuyorduk. Bir anlamda yine yalnız kalmıştım. Neyse ki ben oda değiştirmeyi düşünürken o başka bir odaya taşındı ve bir sabah aniden JP geldi.
JP(Jean-Pierre) Kanadalıydı. Quebec’ten gelen bir AISECer’dı. Bu sefer de hiç susmayan bir çocuğa denk gelmiştim ama eğlenceliydi. Marstan gelmiş gibi Avrupa’yı garipsiyordu sürekli. Zaman zaman aşağılıyordu da. Bir keresinde bandın üstündeki ‘Made in EU’ yazısıyla alay etmesine dayanamayıp susturmuş, ABD’nin de aslında bir birlik olduğunu hatırlatıp alay etmesinin yersiz olduğunu söylemiştim. Buna bozulmuştu biraz ama birinin dur demesi gerekiyordu JP’ye.
Soğuk ülke insanlarının soğuk olmasının bir hurafe olduğunu söyleyebilirim. Bunu Polonya ve İsveç tecrübelerime dayanarak söylüyorum. Birçok açıdan Türklere yeğlerim bu insanları. Polonyalılara gelince, yaşıtlarım komünist rejim sonrasının ilk kuşağıydılar. Kapitalist rejimin dayanaklarından biri saydığım bireysellik henüz kendini çok fazla belli etmiyordu. Komünizmin toplumsal bilinçaltına kazıdıkları kolaylıkla silinemeyecek ve Polonya batılı anlamda bir Avrupa ülkesi olamayacak bana kalırsa. (Aynı Türkiye gibi.)
Radom’da vaktimi nasıl geçirdiğim oranın insanları ve kültürü hakkında edindiğim tüm yargıların toplamıdır aslında. Votkalarıyla övünen insanlardı Lehler. Bunda haklılar da. Ruslardan sonra en çok votka içenler onlardı. Bununla doğru orantılı gördüğüm bir diğer durum da eğlenmeyi çok iyi biliyor olmaları. Barlarında, kulüplerinde insanları rahatsız edenler yine var, ama Türkiye’yle kıyaslarsak çok daha rahat. Kadın-erkek ilişkilerinde gördüğüm kadarıyla erkekleri ısrarcı ve kaba değil bizimkiler kadar. En azından bu ısrarcılıkları kabaca değil. Avrupa’nın ortak kültürü biraz da buydu sanırım.
Türklere benzedikleri bazı noktalar da gözüme çarptı. Bu yıl okulumuzda erasmus öğrencisi olan Ania ve ailesini bu konuda örnek gösterebilirim. Radom’daki Türk öğrenciler evlerinde, evlerinde olmasa da yurtta annesinin yaptığı yemeklerden yemişlerdir. Her zaman ve her şart altında Ania yardımlarına yetişmiştir. Doğrudan bir ifadeyle gelenek olarak ve aile yapısıyla çok da farklı değiliz.
Yukarıda bahsettiğim Krzysz bugüne kadar tanıdığım en ilginç insanlardan birisiydi. Şehir yenileme komitesinde gönüllü olarak çalışıyor, Radom’un tarihinin Radomlularca bilinmemesine üzülüyordu. Gerçekten de bana gösterdiği Radom benim gördüğüm Radom’dan daha ilginçti.
Polonyalıların en can sıkıcı yönleri Katolik olmalarıdır, hem de koyu Katolik. Mübağala etmek gerekirse, her köşe başında bir kilise görmek bana kendimi evimde hissettirdi. Hele ki otobüsle kilisenin önünden geçerken insanların istavroz çıkarması beni korkutmuştu, hele ki gençlerin bunu yapmasından daha çok korkmuştum. Din konusunda çok hassaslar. Eski Papa ulusal bir kahraman olarak görülüyor. Ölüm yıldönümünde çoğu kişi pencerelerinin önüne mum yakıp koymuştu. Dine bu kadar sarılmalarını anlayabiliyorum aslında. Papa komünizme dini açıdan karşı olmalıydı ki komünizmden kapitalizme geçişte önemli bir köşe taşı olmuştu. Bir başka deyişle muhafazakarlar galip gelmişlerdi. İşte tam da bu anlattıklarımdan dolayı Türkiye’yle Polonya’nın dini-kültürel açıdan tek farkı Müslümanlık-Hristiyanlık, ya da Sünnilik-Katoliklik’tir.
Eğitim sistemleri bizimkinden farklı. Bu konu her zaman kafamı karıştırmıştır. Ülkemde oturmuş bir eğitim sistemimin olmamasına, dahası sürekli değişmesine bağlıyorum bunu. Üniversiteye giriş sınavı her ders için ayı oluyor ve sözlü mülakat da sınav sisteminin bir parçası. Hatta bu, üniversitedeki sınav sisteminin de bir parçası. Genelde küçük çapta özel üniversiteler Polonya’da da var. Bu okullarda açıköğretim sistemine benzer bir sistem uygulanıyor. Normal, haftaiçi eğitimden daha yüksek fiyatı olan bu sistemi daha çok çalışan gençler tercih ediyor. Göze çarpar bir şekilde çalışkan bir ulus Lehler. Bu yönleriyle Batı Avrupa’da da ünlü olduklarını söyleyebilirim. İki haftada bir haftasonları çok yoğun bir şekilde üniversite eğitimi alabiliyorlar. Okuduğum okulda ağırlıklı olarak bu tür öğrenciler olduğu için haftaiçi hep boştu. Ülkede asgari ücret 1200 Zloty, yani yaklaşık olarak 300 Euro.
Polonya doğu-batı arasında Slav-Germen kültürüne sahip melez bir ülke. Komünizmin yarattığı travmayı atlatmaya çalışan Katolik bir Orta Avrupa ülkesi. Evet, Polonya’yı tek bir cümlede anlatmak gerekirse bu yeterli olcaktır.

Not: Yukarıdaki yazı dış politika analizi dersim için not yükseltme ödevidir. 2008-2009 bahar yarı döneminde gittiğim Polonya izlenimlerimdir.

Ultra Soft

2009-12-28T03:31:00.000-08:00

Sanırım dengeyi hissetmeye başladım. Başarıyorum. Beni aşağı çeken o kefeyi hafifletmenin yolunu neredeyse iki yıl sonra buldum. Dilimden dökülen o cümle… Gaia’yla kütüphanede konuşurken bu kadar rahatlayacağımı bilemezdim. ‘Onu affetmeye ihtiyacım var, kendim için bunu yapmak zorundayım.’ Adımlarca önünde olmam, bildiklerimi bilmezlikten gelmem artık öfkelendirmiyor eskisi gibi. Birisini daha olduğu gibi kabullenmeyi öğrendim belki de. Bu bataklıktan kurtuluyorum. Kazanan ya da kaybeden olmasın. Bazı insanlar aşkı bulamıyor. Ne de aşk onları buluyor. Ben de onlardan biriyim. Buna karşı koymanın bir anlamı yok. Tek tesellim ailem ve dostlarım. Birinin eksikliği içimdeki boşluktan çok daha kocaman bir gedik açacak varlığımda. Böylesi de iyi.

Bu son haftada doğum günüm geçti gitti. Dopdolu bir yirmi üç yıl geçirmişim dünyada. Artık biliyorum ki kendimi gördüğüm ve görmeyi dilediğim yer böyle bir gölgelik hali. Salt iyinin olmadığını bir kez daha ispatladı hayat. Meleklerin cennette, cennetin de hiçbir yerde olmadığını, yalnızca bir ütopya olduğunu kabul etmek incinmemi önlüyor. Yine de yaptığım kötülükleri meşrulaştırmak değil amacım. Yaptıklarımı kabul ediyorum ve hala da arkasındayım hepsinin. ‘Öfke’ olmasa yaşanmazdı. Öfkeyi kontrol etmeyi öğrenince yaşamayı da öğreniyor insan. Ya da hayır. Öfkenin nesnesini tüketince, bitirince bunu başarmanın hissi güzelleştiriyor insanı.

Kafamdaki soru işaretleri benimle birlikte yaşamaya, çoğalmaya ve büyümeye hep devam edecek. Doğamı anlamaktan vazgeçmeyeceğim asla. Ve tüm karamsarlığıma rağmen aslında ne kadar da iyimser olduğumu itiraf edeceğim kendime hep böyle. Hala insanlar için, insanlık için, dünya için bir şeyler yapılabileceğine inanacağım. İşte beni asıl tüketen bu olacak. Öyle ya da böyle savaşların biteceğini, insanların böyle olması gerektiğini idrak edeceğini düşüneceğim içten içe, ümit edeceğim belki de. Bu, geleceğe dair bir umut. Bırakın da tutunacak bir dalım olsun yaşamak için. Bir tek, insanın içindeki kötülüğe inanarak gerçekçi olunmaz diyorum.

Bu yazıyı yukarıdakileri toparlayarak bitirmek istemiyorum. Madem güzel, bırakın dağınık kalsın..

24/12/09

boynumdan dökülen bu dokunuşlar..
bitiş anıyor tenimi
kış gülüşü oynaşıyor sonla
bitiş anıyor gözlerimi
ölüm benden çok uzakta
sözlerim kısa ömrümün çakılları

ben insanın tabiatıyla
koşarken gizli bahçemde
dudaklarımı okşuyor rüzgar
boşluk alıyor benliğimi
koşarken gizli bahçede

bitmek ne güzeldir
tanrının kollarında
seviyorsan eğer onu
ve açmışsan ellerini
ne güzeldir bitmek
tanrının kollarında

kızıl saçlı kadın
geldiğinde bana
huzur bulacak kalbim
belki de

muah!

2009-12-09T06:43:00.000-08:00

blogum,

seni ihmal ettim son zamanlarda. etmeye de devam edeceğimi bildirmekten kıvanç duymadığımı söylemek zorundayım.

son zamanlarda biteviye bir koşturma içerisindeyim. umuyorum ki haftaya bitecek bu da. dinecek en azından. umuyorum tabi. ablamın düğünü kocaman bir dönem kapladı resmen, ve yeni ve daha kocaman bir dönemin başlangıcı oldu. artık annem, babam ve benden oluşan bir eviz, haneyiz, aileyiz. evi de taşıdık geçen hafta, artık daha geniş bir odam var. pencere(leri)mden ışık bile giriyor odama. düğünden sonra araya bir vize haftası da sığdırdım. üstüne hasta olup iki gün ateşler içinde sayıkladım bile: anne, anne, 'karoshi', 'pandora'.. hem güldüm hem de hayatımda anne rolünde olan kadınları ekledim kendi annemin yanına. ilginç bir tecrübeydi. ateşli hastalığın yan etkileri..

evi taşıdıktan sonra fiziksel olarak zorlanmaya başladım. günde 3-4 saat uyku yetmiyormuş, metrobüste de uyuyormuş insan. sonra derste uyumamak için kasıyormuş. akşam vakti de uykuyu kaçırıp ayılıyormuş. ama yok artık, bugün güzel güzel uyku bekler beni. ev keyfi, dinlence vb. de keser beni. ayrıca yeni evde internet yok, kaçak da bağlanamıyorum bu sefer. en iyi ihtimalle 2-3 ay daha olmaz. hem internetsiz bir hayat istiyorum (ya da en aza indirmek) hem de maddi zorluklar, kısıtlamalar bağlıyor elimi kolumu.

evi de taşıdık. bitmedi benim curcunalı, aksiyonlu sıkıcı hayatım. bugün için bir sunum hazırladım, hayatımda hazırladığım en dandik sunumlardan birisi oldu. gelecek hafta için de bir başka sunumum var ki doğumgünümde sunum yapmak sınıf arkadaşlarıma içimden küfretmeme sebep olacak. işte bu sunumdan da sonra ne olacak bilmiyorum. şüphem yok ki bir iş çıkar.

çıkmadı mı? ben bulurum bir bela, bir uğraş, bir meşgale. bulamasam da kafa dinler, içime döner, derde-tasaya veririm kendimi, yine. zaten yalnızım diye hayıflanmakla tüketiyorum ömrümü. kimseyi anlamadığım gibi kendimi de anlamıyorum aslında. ne de olsa ben de bir kimseyim. yalnız kalmak için elimden geleni yapıyorum sanırım. diğer taraftan da (on the other hand gibi) birisi -hadi olmadı, birileri- olsun istiyorum hayatımda. e olmuyor.. o zaman iş bulayım; hem para kazanırım hem aklımı meşgul etmiş olurum diyorum. o da yok. işi kim kaybetmiş ben bulayım. iki ucu yoklu değnek dedikleri böyle bir meret.

farkındaysanız bol eylem yüklü bir yazı oldu bu. içim yok benim. içimi içime attım. artık günde 5, bilemedin 10 dakika ah, vah, öff, çok yalnızım, param da yok.. benzeri veryansınlar ediyorum. sonra başımı metrobüsün camına dayayıp rüyalar görüyorum. bu da iyi. bu da güzel. geçiş döneminde bu kadar düşünmenin kime faydası varmış. (bu geçiş dönemi de tam tantana.. nerden, nereye geçiş bu? bi de geçebilsem gam yemeyeceğim. geç geç bitmiyor zırtapoz. ne geçilmez geçişim varmış..)

ah gözünü sevdiğimin bilinç akışı. bak ne güzel döktüm içimi de rahatladım. psikolog falan hak getire. suratına bakıyor, sonra dalıyor kendi kafasına, konuşmanın bittiğini farkedip uyanınca 'hayat zor tabi..' diye başlayan alakasız cümleler kuruyor. bir de bilimsel. hadi canım sen de yani. sensin bilimsel. bilime o kadar alet olacak bir varlık olsam -ki dikkatini çekerim alet değilim en başta- bu kadar karın ağrısı çekmezdim zilyon yıl.

velhasıl kelam bu istanbul köyünde hava karardı iyiden iyiye. yolum da uzun. ufaktan naşlayayım ben efendim. kalın sağlıcakla.ellerinizden, gözlerinizden, yanaklarınızdan, dudaklarınızdan, gıdınızdan, bilimum güzel olan her noktanızdan öper selam ederim.

muah!

come rain or come shine

2009-11-30T06:21:00.000-08:00

Bugünü diğer günlerden daha kötü yapan neydi bilmiyorum. Bütün gün kafamda aynı soru yankılandı: Mutlu muyum? Mutlu musun? Mutluluk nedir? Bir insan neden mutlu olur? Bu mümkün mü? Nasıl olur da mutlu oluyor insanlar? Ve neden mutlu değilim?

Bugün diğer günlerdekinden daha karanlığım. Evet. Belki deliyim. Hayat başından sonuna bir deli saçması ya da bunalım olmalı. Başka bir açıklaması yok benim için. Yaşımın kaç olduğu, yarının neler getireceği umrumda değil. Mutlu değilim. Bugün, şu anda mutlu değilim. Yarın da mutlu olmayacağım. Çaba harcamadığımı düşünen insanlara ne diyeceğimi asla bilemedim. Kim her an mutlu olabiliyor ki. Açık açık kıskanıyorum mutlu insanları. Onlar olmasa kimse mutsuz diyemezdi belki benim için. Hep daha çok çabalamak zorunda kalıyorum onlar yüzünden. Çabaladıkça çaresizleşiyorum. Mutlu olmak için çırpınıyorum. Benim elimdeymiş gibi, sanki benim seçimimmiş gibi yargılanıyorum. Mutsuzum.

Mutlu olduğunu söyleyen insanların gözlerine bakıyorum. Sözlerine bakıyorum. Para mı mutlu ediyor onları, aşk mı, seks mi? Anlık mutlulukları hep var etmek için bunlar gerekiyor, evet. En son gerçekten mutlu olduğum zamanları hatırlıyorum. O zamandan beri hiç mutlu olmadım. İçimden o parça eksildi gitti. Mutlu olmadan da mutlu olabiliyor insan demek ki. Bakın, o parçam yok artık. Yine de gülebiliyorum.

Film izlerken ağlarım hep. Ne yapar eder her türlü filmde ağlarım. Bu yüzden kitap okumak daha az rahatsız ediyor. Algılarım daha karışıyor, dikkatim daha çok yoğunlaşıyor, ve unutuyorum kim olduğumu. Mutlu olmak bu belki de. Günün dışına çıktığımda tüm benliğimle, daha güçlü oluyorum. Yaratma gücüyle doluyor damarlarım. Onun dışında darbelere açığım. Neden? Mutsuzum çünkü.

Ölmenin yasal sayıldığı bir organizma bu. Mutsuz her insan ölme hakkını koruyabilmeli. Ölümde huzur var çünkü. Yarınlar için güce ihtiyaç duymaz insan. Çok kolay bir adım ve sonra ölümün mutluluğuyla dolar ruhun. Düşüncesi bile yarınlar için umut taşıyor bunun. Yarın ölebilirim! Yarın mutlu olabilirim!

O, çok bilen akıllara savunmak istemiyorum bu düşüncelerimi. Siz de ölün. Bunlar benim düşüncelerim. Eylem bile değil. Düşüncelerim bunlar. Deli doktorları tarafından yaratılmış sıradan insanı oynamaya devam etmek benim seçimim değil. Herkes kadar deliyim, ve herkesten çok bağlıyım yaşama. Yaşam demek ölüm demek. Benim için sakın üzülmeyin. Kendiniz için üzülün. Nasıl mutlu olabiliyorsunuz? Mutlu olduğunuz yalanına nasıl inanabiliyorsunuz? Bu ütopik fikirlerinizi bir kenara bırakın ve karanlık yanınızla yüzleşin.

Yarınlara inanmak için tek sebebimiz var: “Bitme riski taşıyor her parçamız.”

-dün-

2009-11-26T02:46:00.000-08:00